The Artist: Σαν Παλιό Σινεμά...

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

"Σαν παλιό καλό σινεμα". Είναι μία έκφραση που τη λέμε πολύ συχνά, όμως την ίδια στιγμή οι περισσότερες επιλογές μας σε κινηματογραφικές παραγωγές μόνο παλιό σινεμά δεν μοιάζουν. Hi Tech παραγωγές, ειδικά εφέ, κυριαρχία των υπολογιστών, λιγότεροι κομπάρσοι ολογράμματα και πολύ Avatar. Δεν λέω, και εμένα με γοητεύει η τεχνολογία και τα επιτεύγματα της, όχι τόσο στον κινηματογράφο βέβαια, όπου το τελευταίο που ίσως με απασχολεί είναι τα εφέ, λατρεύω την ερμηνεία, τους ρόλους, τα ευρήματα, τις γκριμάτσες, το τσαλάκωμα των ηθοποιών, το μήνυμα και όχι το μέσο.

Αυτό μου έφερε στο μυαλό το "The Artist", η ωραία ιδέα της βωβής ταινιάς δεν αφέθηκε στην τύχη της, δέθηκε με μία ωραία πλοκή και ένα σενάριο γεμάτο και εξελικτικό. Δεν πρόκειται για ένα εύρημα για το εύρημα, αλλά για μία αφήγηση μίας άλλης εποχής με τα μέσα μίας άλλης εποχής. Σαν ένα παραμύθι που το αποδίδει ένας πραγματικός παραμυθάς, και όχι το dvd.

Δεν αναιρεί τις κατακτήσεις της εποχής μας και την χρησιμότητα της τεχνολογίας, απλώς μας δείχνει πως υπάρχουν και άλλοι τρόποι για να εκφραστείς και να εκφράσεις, έτσι για να μην το ξεχνάμε...

Τραγικότητα των ηρώων, έρωτας, πείσμα, φιλοδοξία, αδυναμία, ζωντάνια, όλα μέσα από γκριμάτσες και μουσική, εκφραστικά, αληθινά, συναισθηματικά....ζωντανά....απλά....The Artist...

Athens by Crisis (?) Night

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Έχω ακούσει και έχω διαβάσει τόσο πολλά το τελευταίο διάστημα, άλλα φυσιολογικά, άλλα τραβηγμένα, άλλα λογικά και παράλογα, άλλα δικαιολογημένα και άλλα αδικαιολόγητα, σχετικά με τη διάθεση μας που επηρρεάζεται από την κρίση και τις συνήθειες της καθημερινότητας μας που έχουν αλλάξει σε σημαντικό βαθμό.

Αναλύσεις επί αναλύσεων, κείμενα φορτισμένα, κείμενα αληθινά, αλλά και πολλά κείμενα λαικίστικα... Κάπου μέσα σε όλα αυτά άκουσα και για την διασκέδαση μας που άλλαξε, για την διασκέδαση λέει της κρίσης που κάνει τον Έλληνα εφευρετικό, του ανοίγει νέους δρόμους συνάντησης και ψυχαγωγίας, και παράλληλα του γλιτώνει χρήματα που τόσο πολύ του χρειάζονται αυτή την περίοδο. Για συναντήσεις σε σπίτια, για μικρούς εναλλακτικούς χώρους με φτηνά ποτά για...για...για...

Σάββατο βράδυ του Δεκέμβρη έλεγε το ημερολόγιο κρίσης μου. Με φίλους είπαμε να βγούμε...ξεκίνησα από το σπίτι, πήρα ένα ταξί...γνωστά και κλασσικά, φούτερ Iron Maiden και ένα κομπολόι άσπρο (να με το συμπάθειο), στο Ράδιο Ντέρτι ο Καρράς και "φιλαράκι που θα σε πάω;"... μα, τίποτε δεν έχει αλλάξει σκέφτηκα... και επιβεβαιώθηκα, λες και είχε βγει από την κατάψυξη του χρόνου ο άνθρωπος μόλις του είπα ότι πάω Κολωνάκι μου απαντά "πάλι καλά, γιατί απορώ πως διασκεδάζουν μερικοί στο Γκάζι και στο Ψυρρή μαζί με τα πρεζάκια"...

Κατεβαίνω στον πλανήτη Κολωνάκι....κάνουμε μία πρώτη βόλτα, κόσμος κάθε ηλικίας και στυλ πάει και έρχεται, τα μαγαζιά στη Σκουφά γεμάτα...Τσακάλωφ...πάμε σε ένα μαγαζί...στην πόρτα νιώθεις πως είσαι στον έλεγχο του Ελ. Βενιζέλος, κάτι μου θυμίζουν αυτά ένιωσα...μέσα δεύτερος γύρος ελέγχου....ξανά κάτι μου θυμίζουν αυτά...Μας αρέσει η μουσική, λέμε να κάτσουμε για ποτό...ρωτάμε που μπορούμε να κάτσουμε, "για φαγητό;", μας ρωτάει χωρίς να σηκώνει και απάντηση, όχι για ποτό λέμε..."πόσα άτομα θα είστε;" 6 του λέμε, "σε τραπέζι μόνο με φιάλη"...και ότι έλεγα πως δεν θα πηγαίναμε μπουζούκια...καθόμαστε, άρχικα τρεις, οπότε απολαύσαμε τον άνετο καναπέ...τα παιδιά στο σέρβις εξαιρετικά, σε αντίθεση με την πόρτα. Παραγγέλνουμε ένα μπουκάλι βότκα μας την φέρνουν με πολύ πάγο, από μία κανάτα λεμόνι και πορτοκάλι και δύο Red Bull. Μόλις άρχισαν να έρχονται και οι υπόλοιποι διαπιστώσαμε πως το τραπέζι μας, με τη φιάλη για να μην ξεχνιόμαστε, ήταν μόνο για 3 άτομα, μιας και το μαγαζί δεν έχει σκαμπό για να κάτσουν και οι υπόλοιποι. Το μαγαζί αρχίζει και φορτώνει και από τις 12.30 είναι γεμάτο... κάποια στιγμή φεύγουμε...ζητάμε το λογαριασμό, ένα μπουκάλι βότκα και ένα ποτό 156 ευρώ...τίποτε δεν άλλαξε ξανασκέφτηκα...

Φεύγουμε, πάμε να βρούμε άλλους γνωστούς ανεβαίνοντας την Πλατεία...Πλουτάρχου, το πρώτο που σταματάμε, γεμάτο ασφυκτικά, με το ζόρι κατάφερα να βρω την παρέα που ήταν εκεί...είπαμε μόνο ένα γεια και δώσαμε ραντεβού σε άλλο μαγαζί, μπας και καταφέρουμε να σταθούμε κάπου...Βγαίνουμε, μπαίνουμε στο διπλανό, αυτό λίγο καλύτερα, οριακά γεμάτο, αλλά με πολύ καπνό...τίποτε δεν άλλαξε σκέφτηκα ξανά μανά εγώ...

Καταλήγουμε στο καινούριο "παλιό" στέκι στην Πλατεία...Ουρά από έξω, πλησιάζουμε στην πόρτα..."έχετε κάνει κράτηση;", όχι μας περιμένει παρέα όμως μέσα. "Θα πρέπει να περιμένετε το μαγαζί είναι γεμάτο και θα πρέπει να αδειάσει λίγο, ενώ εξυπηρετώ και τις κρατήσεις" 04.10 το πρωί...

Λέμε να περιμένουμε λίγο. Μία σκέψη περνά από το μυαλό μου, από αυτές τις σαδιστικές που μου έρχονται όταν θέλω να επιβεβαιώσω πως στην Ελλάδα τίποτε δεν αλλάζει...ζητάω φωτιά για να ανάψω το πούρο μου που βαδίζει προς το τέλος του...ο ένας από τους δύο πορτιέρηδες μου δίνει τον αναπτήρα του, μόλις είδε το πούρο άρχισε να μας βλέπει με άλλο μάτι...Δώστε μου δύο λεπτά και θα σας βάλω μας λέει, αφού πρώτα προς τιμήν του μας ρωτάει αν θέλουμε να το δοκιμάσουμε. Όντως σε 2 λεπτά γυρίζει, και παρόλο που έξω ήταν περίπου 20 άτομα μας βάζει και χωρίς κράτηση...μέσα...θυμήθηκα τα νιάτα μου και την ξεχωριστή μου τέχνη να επιβιώνω σε ένα χώρο με πολύ ιδρώτα, 4 ανθρώπους σε κάθε τετραγωνικό, αλλά ωραία μουσική...είχε δίκιο σκέφτηκα, δεν έπρεπε να το δοκιμάσουμε....

Φεύγουμε, λέμε να πάμε σπίτι, ο οδηγός μας όμως είχε άλλη γνώμη, πάμε να δούμε τι παίζει στον Πλούταρχο μας λέει και πάμε....04.50, το μαγαζί γεμάτο για την ώρα και ο κόσμος, κυρίως γυναίκες να ξεσαλώνει με τις λυπημένες μπαλάντες του Πλούταρχου....τα έδινε όλα ο Έλληνας, σαν την πισινή μου που έκλαιγε και την μπροστινή μου που είχε ανέβει πάνω στην καρέκλα και έκανε κάτι νοήματα λατρείας στον Πλούταρχο που εμένα μου έμοιαζαν με φάσκελα, αλλά περί ορέξεως....

05.35 Ανάβουν τα φώτα και φεύγουμε....Τελικά, το πιο άνετο μέρος της βραδιάς ήταν ένα σουβλατζίδικο στο Κολωνάκι που φάγαμε πριν την τελευταία μας απόπειρα. Σίγουρα, πολλά έχουν αλλάξει στη ζωή του Έλληνα, αλλά η νύχτα και η διασκέδαση του παραμένει ίδια...

Σημεία διαχρονικών καιρών...

ΥΓ. Η φωτογραφία παλιά, αλλά είπαμε, τίποτε δεν άλλαξε στη χώρα των αλλαγών...

Το Μετέωρο Βήμα του Παπανδρέου...

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

"...Όλες οι ταινίες του Αγγελόπουλου πατούν με το ένα πόδι στην πραγματικότητα, πιο συγκεκρημένα στην ιστορία, και με το άλλο στον ουρανό, όπου ο Πήγασος περιφέρεται αδέσποτος από τότε που οι ποιητές άρχισαν να γράφουν στιχάκια και οι κινηματογραφιστές να σκηνοθετούν απλώς, να πλανοθετούν, όπως λέει σωστότερα ο Αϊζενστάιν..."

Βασίλης Ραφαηλίδης Έθνος, 12 Ιανουαρίου 1992.

Τις τελευταίες δέκα ημέρες παρακολουθώ μία επίθεση στο Γιώργο Παπανδρέου που υπερβαίνει τα όρια ακόμη και της σκληρότατης πολιτικής κριτικής. Ένας πολιτικός πρέπει να κρίνεται με πολιτικούς όρους, όχι με όρους ηθικολογίας, είναι λογικό να χαρακτηρίσεις έναν πολιτικό αποτυχημένο, αλλά πραγματικά είναι απαράδεκτο να τον χαρακτηρίζεις προδότη.

Βέβαια, δεν είναι η πρώτη, και πιθανότατα ούτε και η τελευταία, φορά που οι Έλληνες έχουν επιδιώξει και συχνά έχουν επετύχει να συντρίψουν με ηθικολογικούς όρους ένα πολιτικό πρόσωπο. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι ακόμη και ο Ελευθέριος Βενιζέλος χαρακτηρίστηκε προδότης, ενώ τα καταστροφικά αποτέλεσματα της Μικρασιατικής Εκστρατείας στην ίδια λογική κόστισαν τη ζωή στους "εξ".

Πρόκειται ουσιαστικά για αυτό που ο Στέλιος Ράμφος αποκαλεί "ιδεολογική προσέγγιση υλικών ζητημάτων". Ουσιαστικά, η πολιτική από τη δεκαετία του '80 και μετά στην Ελλάδα πήρε αυτά τα χαρακτηριστικά. Το βόλεμα έγινε η ιδεολογία, οι κομματικοί στρατοί δεν "μάχονταν" για το φιλελευθερισμό (λέμε και κανένα αστείο) και τον σοσιαλισμό, αλλά για τη συμμετοχή στην εξουσία, περισσότερο παθιάζονταν για το "Τσοβόλα δώστα όλα" και για τη "γαλάζια γεννιά".

Το πολιτικό σύστημα καλλιέργησε αυτή την υλιστικού τύπου και πελατειακής λογικής ιδεοληψία καθώς βόλευε και αυτό, αλλά και τους πολίτες- πελάτες. Όμως, αυτή η επιλογή ήταν κοντόφθαλμη, ήταν μία παγίδα στην οποία εγκωβίστηκε όχι μόνο το πολιτικό σύστημα, αλλά και η χώρα συνολικά, ένα δόκανο που δάγκωσε τη χώρα με τον πιο οδυνηρό τρόπο από το 2009.

Ο Γιώργος Παπανδρέου βρέθηκε αντιμέτωπος με την "ιδεολογία" των "κεκτημένων" και των συνδικάτων που εξέθρεψε για χρόνια το πολιτικό σύστημα και κυρίως το ΠΑΣΟΚ. Δεν χειρίστηκε την κρίση με τον καλύτερο τρόπο, έκανε αρκετά λάθη για τα οποία έχουν γραφεί και θα γραφούν ακόμη περισσότερα στο άμεσο μέλλον, δεν είναι όμως προδότης, δοσίλογος, Τσολάκογλου και λοιπά εννοιολογικά και μη χαριτωμένα που του προσάπτουν οι "πατριώτες", οι οποίοι δεν θα με εκπλήξει αν προσπαθήσουν να τον σύρουν στο ειδικό δικαστήριο. Άλλωστε, μέχρι σήμερα ήταν, έστω τυπικά πρωθυπουργός της Ελλάδας, και μάλιστα εκλεγμένος, όλη αυτή η χυδάια και η ανόητη επίθεση δεν βοηθούσε τη χώρα όπως ήθελαν να παρουσιάσουν όλοι αυτοί, αλλά την τραυμάτιζε περισσότερο.

Γιατί απέτυχε όμως ο Γιώργος Παπανδρέου; Πολλοί υποστηρίζουν διαφόρους λόγους, με τελευταίο το δημοψήφισμα, εγώ θα υποστηρίξω κάτι διαφορετικό, ο Παπανδρέου δεν αποχώρησε από την πρωθυπουργία για αυτά που έκανε, αλλά για αυτά που δεν έκανε. Πρέπει κανείς να πάει πίσω στο 2005 και στους πρώτους τριγμούς της εξουσίας του από το ΠΑΣΟΚ.

Από τότε, όταν ακόμη ηχούσε στα αυτιά όλων το "Γιώργο προχώρα αλλάξε τα όλα" ο Γιώργος Παναδρέου άρχισε να κάνει μία σειρά από μετέωρα βήματα, βήματα που σπάνια ολοκλήρωνε και που τον οδηγούσαν σε πισωγυρίσματα, σε συμφωνίες και σε κατανάλωση πολιτικού κεφαλαίου.

Ο Παπανδρέου εγκλωβίστηκε σε ένα κόμμα που δεν τον ήθελε και δεν το ήθελε. Δεν το πίστεψε, αλλά δεν τόλμησε να το αλλάξει, δεν το τόλμησε το 2005, δεν το τόλμησε το 2007 όταν πήρε μία ξεκάθαρη εντολή για να το κάνει, με αποτέλεσμα όταν από το 2009 άρχισε να φαίνεται η προοπτική εξουσίας να εγκλωβιστεί στην παγίδα της εξουσίας. Μία εξουσία που τον οδήγησε σε ένα επικίνδυνο κυβερνητικό μίγμα. Ισορροπίες τρόμου με πολιτικούς αντιπάλους που τον περίμεναν από το 2007 στη γωνία για να τον ρίξουν στην πρώτη ευκαιρία, και με συμμάχους- συμβούλους τους οποίους ήθελε να χρησιμοποιήσει ως μία ασπίδα, χωρίς όμως να το καταφέρει. Είναι άλλο πράγμα ο σύμβουλος του υπουργού, άλλο του αρχηγού κόμματος και άλλο ο Υπουργός και ο Γενικός Γραμματέας. Οι επιλογές προσώπων κόστισαν στον Παπανδρέου περισσότερο και από τις πολιτικές. Ήταν τα πρόσωπα αυτά που τον έκαναν να ρίξει στην πυρά και στη λήθη το εκσυγχρονιστικό έργο της περιόδου 1996-2003, στο οποίο είχε και ο ίδιος σημαντικό ρόλο.

Το δημοψήφισμα ήταν το τελευταίο μετέωρο βήμα του Παπανδρέου, δεν ήταν μπλόφα, δεν ήταν εκβιασμός, ήταν ένας ακόμη μετεωρισμός, ένας μετεωρισμός που χαρακτηρίζει το Γιώργο Παπανδρέου χρόνια, ανάμεσα στη θεσμική λογική της διεθνούς κοινότητας και στην αμεσοδημοκρατική λογική της συμμετοχικής δημοκρατίας...μόνο που ο μετεωρισμός αυτός έγινε στη χειρότερη δυνατή στιγμή...και ήταν ο τελευταίος του ως Πρωθυπουργός...

Οι μετεωρισμοί, ρομαντικοί ή όχι, είνα θεμιτοί στην ποίηση και στην εσωτερική αναζήτηση, όχι όμως στην εφαρμοσμένη πολιτική...

Ο Ράμφος για τη Λαγνεία...

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Ο Στέλιος Ράμφος σε μία διάλεξη για τη λαγνεία χθες βράδυ στην Αθηναίδα, όπως είναι λογικό δεν έμεινε μόνο εκεί, ανέπτυξε, έδειξε, φιλοσόφησε, προβλημάτισε....μεταφέρω μερικά σημεία που κράτησα εγώ, χωρίς επεξεργασία, χωρίς φιλτράρισμα, χωρίς επιμέλεια:

-Το άτομο δεν έχει την ωριμότητα να παίρνει την ευθύνη των αγνώστων.

- Θεσμοί, το πλαίσιο που δέχεται την ωριμότητα και προστατεύει την εκδήλωση της ανωριμότητας που μπορεί να οδηγήσει σε αναρχία.

-Η απελευθέρωση των αισθήσεων ως στοιχείο αποσύνθεσης των κοινωνιών: το άτομο δεν θεωρούνταν ώριμο να πάρει την ευθύνη της ελευθερίας της ατομικότητας του.

-Στη λογική της στενής επιθυμίας, το αντικείμενο της επιθυμίας είνα καταναλώσιμο, σε άλλο επίπεδο μπορούμε να δούμε την επιθυμία με την ευρεία έννοια, για την επιθυμία.

-Η λαγνεία ως αγωνία για καταβρόχθισμα.

-Όταν μπαίνει η προτίμηση, μπαίνει το πνεύμα στην ικανοποίηση του ανθρώπου.

-Επηρρεαζόμαστε γιατί μπορούμε να ζήσουμε και διαφορετικά.

-Η δυνατότητα του αλλιώς σημαίνει πνεύμα.

-Ο αυτοσεβασμός σημαίνει ότι έχουμε απαιτήσεις αξιακής φύσεως, κυρίως από τον εαυτό μας.

-Ο ηδονισμός ως κορεσμός, κυριάρχος ο χρόνος: η φάση της "τραβεστί αιωνιότητας".

-Διαφοροποίηση χρόνου και πληρότητας στις σύγχρονες κοινωνίες της Δύσης, ένα χαρακτηριστικό της κρίσης, ανάγκη για συντονισμό των χρόνων.

-Αναζητώντας τους συντελεστές μεταμόρφωσης της λαγνείας.

-Η επιθυμία της επιθυμίας δημιουργεί απόσταση, η επιθυμία της κατανάλωσης δημιουργεί εγγύτητα, μία αγωνιώδη σχέση με τα πράγματα και τον εαυτό μας.

-Ο έρωτας με την έννοια της αποστάσεως, το φιλί παράγει απόσταση, η απομάκρυνση δημιουργεί την πληρότητα και όχι το ίδιο το ρούφηγμα του φιλιού.

-Καταναλωτική σχέση, όταν δεν υπάρχει εγγύτητα αμφισβητούμε την ύπαρξη συναισθήματος.

-Λαγνεία, μεγάλη έκπτωση στον ψυχικό μας κόσμο, σαν να αποδέχεσαι ένα κακό κούρεμα.

-Ο έρωτας λαμβάνει υπόψη την επιθυμία του άλλου, όχι καταναλώνοντας τον ως προβολή της δική μας επιθυμίας.

- Η επιθυμία δεν αφήνει το αντικείμενο να γίνει δεδομένο, όταν γίνει δεδομένο και αποκτήσει όρια περνάει στη φθορά του χρόνου.

-Θετικό του καταναλωτισμού η ευεργεσία της επιλογής.

-Η απόλυτη εγγύτητα είναι στρατόπεδο συγκέντρωσης.

-Ευεργεσία, ο χώρος συνδυάζεται με τη χρονικότητα που εσύ αποφασίζεις.

-Το όριο σου θυμίζει ότι υπάρχει και ο άλλος.

-Ο ευγενισμός του ενστίκτου μας από τον καλλιτέχνη, το εξυψώνει, βλέπει το σκοτάδι μας ως νέο τρόπο ζωής. Παράλληλα, το έργο του είναι ένας μεταμορφωτικός καθρέφτης του εαυτού του.

Τα Zombies της Μεταπολίτευσης....

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Εντάξει, πλέον βεβαιώθηκα, αυτή η χώρα μάλλον δεν έχει καμία ελπίδα ανάτασης και ουσιαστικής εξόδου από την κρίση. Έχει γεμίσει το διαδίκτυο με ένα κάλεσμα των συνδικαλιστών της ΓΕΝΟΠ- ΔΕΗ προς τον κόσμο να μαζευτούν στο κτίριο που εκδίδονται οι λογαριασμοί της ΔΕΗ ώστε να ενισχύσουν την κατάληψη τους, για να εμποδίσουν με αυτό τον τρόπο την έκδοση των λογαριασμών με το ειδικό τέλος για την ακίνητη περιουσία.

Για το άστοχο της επιλογής του μέτρου του τέλους έχουν γράψει πολλοί και σχετικότεροι εμού, για το εκβιαστικό της ενσωμάτωσης του στους λογαριασμούς του ρεύματος επίσης, εγώ θέλω απλά να εκφράσω την απογοήτευση μου για την προσφυγή μας ακόμη μία φορά σε μεσσίες...

Καταλαβαίνω ότι πολλοί πολίτες δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν αυτό το "ακριβό" και αδικαιολόγητο τέλος, όμως, η λειτουργία και η λογική μίας κοινωνίας, όπως και του ανθρώπου σε ατομικό επίπεδο, αξιολογείται κυρίως σε περίοδο κρίσης...

Εμείς τι κάνουμε; περιμένουμε τη σωτηρία μας από τους "Τσε" της ΓΕΝΟΠ, από τον μεγάλο λαϊκό αγωνιστή Φωτόπουλο και τον Commadante Μπίτζα.... Από τους ανθρώπους που το σωματείο τους έχει επιχορηγηθεί με 700.000 ευρώ, από τους ανθρώπους που ήταν οι στυλοβάτες του πελατειακού κράτους και της στρέβλωσης του μοντέλου της υγιούς οικονομίας, από τους ανθρώπους που υπερασπίζονται τα δικαιώματα/ προνόμια τους με τον "δημοκρατικό" τρόπο του κατεβάσματος του διακόπτη....

Οι άνθρωποι αυτοί δεν νοιάζονται για τις ανάγκες και τα δίκαια των πολιτών, που ήταν τόσα χρόνια που η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος ανέβαινε και ανέβαινε και ανέβαινε...ξέχασα, διαμαρτύρονταν για την ενδεχόμενη ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ και την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας...

Μία κοινωνία δεν προόδευσε ποτέ στηριζόμενη σε Zombies, και αυτοί είναι τα απόλυτα Zombies της Μεταπολίτευσης, πιο αιμοβόρα ακόμη και από το πλέον αποτυχημένο πολιτικό δυναμικό, αν δεν τους στείλουμε στον τάφος τους, τότε δεν αξίζει καν να προσπαθήσουμε...ας κάτσουμε να μας φάνε, αυτοί και το Λέρναιο κράτος που με τόσο ηδονή και φανατισμό υπερασπίζονται...

ΥΓ. Η ωριμότητα μας (sic) θα έπρεπε να μας προφυλάσσει από την επένδυση σε φτηνά "επαναστατικά" happenings....

Στον Τσίπρα τελειώνει η λογική....

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Πολλοί υποστηρίζουν πως ο Αντώνης Σαμαράς είναι αυτή τη στιγμή το πιο γνήσιο και χαρακτηριστικό τέκνο της στρεβλωμένης πολιτικής πρακτικής της Μεταπολίτευσης. Μάλλον δεν έχουν παρατηρήσει καλά τον Αλέξη Τσίπρα ή ακόμη χειρότερα τον έχουν υποτιμήσει.

Όταν ο Αλέξης Τσίπρας άρχισε να εμφανίζεται στην κεντρική πολιτική σκηνή ως ο απόλυτος ροκ σταρ της νέας γενιάς που διεκδικούσε και έπαιρνε το δικό της ρόλο στην πολιτική ζωή της χώρας με είχαν καλέσει σε μία τηλεοπτική εκπομπή για να καταθέσω και εγώ ως νέος τη γνώμη μου. Τότε, είχα εντυπωσιάσει, αρνητικά θα έλεγα, το θερμό πάνελ με τον επιφυλακτικό έως αρνητικό τρόπο που αντιμετώπισα την ανάδειξη του Τσίπρα στην προεδρία του ΣΥΝ.

Είχα πει χαρακτηριστικά ότι ο Τρίπρας θέτει σε μεγάλο κίνδυνο τη διαδικασία ανανέωσης του πολιτικού προσωπικού της χώρας. Ποτέ δεν με έβρισκαν σύμφωνο οι πολιτικές αναρριχήσεις ασανσέρ, ειδικά στην θέση του Προέδρου, όχι ότι είμαι οπαδός της επετηρίδας, αλλά θεωρώ ότι η πολιτική προσωπικότητα ενός ανθρώπου διαμορφώνεται μέσα από μία εξελικτική πορεία, δεν μοιάζει με φωτοβολίδα, γιατί τότε μπορεί πραγματικά να έρθει για να μείνει στην πολιτική ζωή της χώρας.

Το πρώτο πράγμα που με είχε ξενίσει στον Τρίπρα, εκτός από τις άθλιες ενδυματολογικές του επιλογές, ήταν ότι επέλεξε τον εύκολο δρόμο, πυρ στο σύστημα και ισοπέδωση όλων....Καλό είναι να κρίνεις και να κατακρίνεις, ακόμη καλύτερο όμως, και πιο δύσκολο και ουσιαστικότερο είναι για κάθε τούβλο κριτικής που αφαιρείς να υψώνεις δύο παραγωγικές κολώνες ουσιαστικής πολιτικής. Αυτό ο Τσίπρας δεν το έκανε ποτέ....

Στην πορεία η κατάσταση του επιδεινώθηκε, αρχικά νόμισα πως ήταν άλλος ένας γραφικός τυπάκος της κακεκτυπικής και "επαναστατικής" Αριστεράς, δεν είναι όμως τόσο απλά τα πράγματα, δυστυχώς βρήκε πεδίο δράσης, και πλέον αποδεικνύεται επικίνδυνα ανεύθυνος...

Ο Τσίπρας είναι λοιπόν το απόλυτο παιδί της παρηκμασμένης Μεταπολίτευσης. Μετουσιώνει σε συσκευασία δώρου όλες τις παθογένειες του πολιτικού μας συστήματος που μας οδήγησαν εδώ που φτάσαμε....

Μεγαλοϊδεατισμός...

Λαϊκισμός...

Αριστερισμός...

Επικοινωνισμός...

Κενολογία....

Απουσία ιδεολογίας...

Πολιτικός σεχταρισμός...

Επαναστατική γυμναστική...

Καπηλεία και στρέβλωση ιστορικών γεγονότων...

Εκλογικός φανατισμός...

Κρατισμός...

Ακατάσχετη παροχολογία...

Απουσία Αναπτυξιακής λογικής...

Μικροαστισμός....

Καιροσκοπισμός....

Όχι, δεν ζει στη δεκαετία του '80... ζει στο 2011, στην Ελλάδα της κρίσης, και είναι μόλις 36 ετών...είναι ο Αλέξης, έχει αυξημένη δημοφιλία και καθόλου λογική...στην περίπτωση του, όπως και στου Καρατζαφέρη και του Σαμαρά, η λογική τελειώνει με επικίνδυνο τρόπο για το μέλλον της χώρας, μένει να δούμε αν εμείς πραγματικά θέλουμε μία νέα Μεταπολίτευση ή απλά φλερτάρουμε με υβριδικά πολιτικά μορφώματα για να έχουμε ήσυχη τη συνείδηση μας...

Ο Τσίπρας δοκιμάζει τη δική μας λογική και αισθητική... περιμένω να δω τα αποτελέσματα των μετρήσεων....

Η Χούντα του Αλέξη...

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Εδώ και καιρό έχω εγκαταλείψει την προσπάθεια να πάρω στα σοβαρά τον πολιτικό λόγο του Αλέξη Τσίπρα, δεν είναι τόσο το ξύλινο της γλώσσας του και η συνθηματολογία λίθινης πολιτικής εποχής, όσο η εναγώνια προσπάθεια του να συναγωνιστεί τον κάκιστης τηλεοπτικής κοπής ατακαδόρικο λόγο του Καρατζαφέρη και του κόμματος του.

Το τελευταίο όμως διάστημα έχει αρχίσει να κάνει τεράστια άλματα λαϊκιστικής καρκινοβασίας, κυριολεκτικά ηδονίζεται με το να χαρακτηρίζει την Κυβέρνηση χούντα και τους θεσμούς της διεθνούς κοινωνίας (ΔΝΤ, Ε.Ε., ΕΚΤ) αποικιοκράτες, τοκογλύφους και δεν συμμαζεύεται....

Πριν λίγο άκουσα τον τρόπο με τον οποίο προσέγγισε την πρωτοβουλία του Μπεγλίτη για την απευθείας αναφορά στελεχών του στρατεύματος στο γραφείο του. Δεν θα κρίνω την επιλογή του Μπεγλίτη, ούτε και τις γραφικές, ασχέτως αν είναι δικαιολογημένες ή όχι, αντιδράσεις των απόστρατων, δεν μπορώ όμως να μην σχολιάσω την ελαφρότητα με την οποία ο Τσίπρας προσέγγισε το ζήτημα.

Είπε λοιπόν πως η δημοκρατία σήμερα δεν κινδυνεύει από τους απόστρατους αξιωματικούς αλλά από την Κυβέρνηση και την διεθνή κεφαλαιοκρατία...Θα μου πει κάποιος, η πρώτη φορά είναι που κάποιος κολλάει την ονείρωξη του σε όποια δήλωση και να κάνει; όχι βέβαια, αλλά σε μία περίοδο που η δημοκρατία ως θεσμός βάλλεται από παντού και δεν είναι λίγοι αυτοί που αναπολούν, τουλάχιστον στον εκλαϊκευμένο δημόσιο λόγο, τη χούντα και τη βασιλεία, είναι κάτι πέρα από ελαφρό να αναγορεύεις την εκλεγμένη Κυβέρνηση σε απειλή για τη δημοκρατία. Το ίδιο ισχύει και για τους θεσμούς της διεθνούς κοινωνίας, βέβαια δεν με εκπλήσσει καθώς ο Τσίπρας έχει μία λαγνεία για τα "δημοκρατικά" καθεστώτα τύπου Τσάβες.

Δεν είναι σωστό, ούτε και λογικό να βλέπει κανείς φαντάσματα και να ενοχοποιεί τις ένοπλες δυνάμεις συλλήβδην, όμως δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει, άλλωστε όσο και αν το θέλει πάντα κάποιος εξαγριωμένος ΟΥΚας θα φροντίζει να του το θυμίζει, ότι όπως σε όλη την κοινωνία έτσι και στις ένοπλες δυνάμεις, κυρίως στο κομμάτι των αποστράτων, υπάρχουν αναζητητές και απολογητές της "επταετίας"... Άλλωστε, πρόσφατο είναι το παράδειγμα με την συμπερίληψη του Ντερτιλή σε ευρωψηφοδέλτιο και τις επιθέσεις λαγνείας του Αμβρόσιου...

Αλέξη, αδυνατώ ακόμη και να καταλάβω την εμμονή σου σε μία χούντα, η δημοκρατία σου δίνει το δικαίωμα και την ευκαιρία να πείσεις για τις θέσεις σου με περισσότερους και αποδοτικότερους τρόπους...άσε λοιπόν τους θεσμούς ήσυχους, γιατί όσο τραυματικό είναι η Αριστερά να επιμένει σε μία λογική και ρητορική εμφυλίου, άλλο τόσο ασόβαρο είναι στην πρώτη ευκαιρία να βαφτίζουμε τις κυβερνήσεις χούντες...