Φορολόγησης Ρήσεις

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Μιας και είναι λίγο δύσκολο να μπορέσεις να γράψεις κάτι για το νέο φορολογικό σύστημα άμεσα, είπα να ψάξω μερικές «σοφές» κουβέντες για τη φορολόγηση. Πολιτικές, χιουμοριστικές, μακάβριες, οικονομικές, είναι και οι 5 εκφράσεις που μπορούν να μας βοηθήσουν να προβληματιστούμε και να αξιολογήσουμε την πιο σοβαρή προσπάθεια στον φορολογικό τομέα τα τελευταία χρόνια. Το σοβαρό βέβαια, δεν σημαίνει αυτόματα και δίκαιο και αποτελεσματικό.

«Θάνατοι, Φόροι και Γεννήσεις. Δεν υπάρχει ποτέ κατάλληλος χρόνος για κανένα από τα τρία», Margaret Mitchell

«Όταν υπάρχει φορολόγηση του εισοδήματος, οι δίκαιοι άνθρωποι θα πληρώσουν περισσότερο και οι άδικοι θα πληρώσουν λιγότερο ή το ίδιο ποσό», Πλάτωνας

«Η τέχνη της φορολόγησης είναι σαν να προσπαθείς να μαδήσεις μία χήνα παίρνοντας τα περισσότερα δυνατά φτερά και το λιγότερο δυνατό τσίριγμα», Jean Baptiste Colbert

“Η φορολόγηση είναι ένας σοφιστικέ τρόπος για να απαιτήσεις χρήματα με εκβιασμό», Terry Pratchett

“Οι φοροεισπράκτορες πρέπει να αγαπούν τους φτωχούς ανθρώπους, δημιουργούν πάρα πολλούς από αυτούς», Bill Vaughn

Πολίτης του Κόσμου

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

«Δεν είμαι πολίτης της Αθήνας ή της Ελλάδας, είμαι πολίτης του κόσμου».

Βρίσκεται αυτή τη δήλωση ανθελληνική; Πολλοί από τους «πατριώτες», τους Έλληνες που τους ανήκει η Ελλάδα, ναι. Μόνο που αυτή τη δήλωση δεν την έκανε κάποιος από τους καταραμένους «προοδευτικούς», κάποιος από τους κρυφοεβραίους, τους υπαλλήλους του Soros, αλλά ο Σωκράτης, ο ένας και μοναδικός, ο αρχαίος.

Μέσα σε αυτές τις 12 λέξεις ο Σωκράτης έδωσε τον πραγματικό οικουμενισμό της Ελλάδας, η Ελλάδα των τεχνών, των επιστημών, του πολιτισμού και της δημοκρατίας είναι κτήμα της ανθρωπότητας…

Ο Σταθμός της Ομόνοιας

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Την εποχή που όλοι συζητάμε για τις βιώσιμες μεταφορές, για τη ζωή χωρίς αυτοκίνητο, για τα καλά των ΜΜΜ, μία βόλτα ως το σταθμό του Ηλεκτρικού στην Ομόνοια θα σας πείσει, ότι θέλουμε ακόμη προσπάθεια. Δεν αρκεί να φτιάχνουμε ένα πολύ σημαντικό και κομβικό έργο όπως το ΜΕΤΡΟ και να κοκορευόμαστε για αυτό, το πιο σημαντικό είναι να το διατηρήσουμε σε καλή κατάσταση, και αυτό, αλλά και πολύ περισσότερο τον Ηλεκτρικό που είναι παλιότερος. Όλος ο σταθμός, ειδικά από την πλευρά προς Κηφισιά είναι γεμάτος υγρασία και ρωγμές, στάζει ολόκληρος. Η εικόνα αυτή δεν ανήκει σε Ευρωπαϊκή χώρα, πέρα από το αισθητικό κομμάτι, που γίνεται ακόμη χειρότερο από τα κουβαδάκια που είναι εκεί για το νερό που στάζει, είναι και πάρα πολύ επικίνδυνο, ειδικά για τις βροχερές ημέρες. Τι θα κάνουμε λοιπόν με τον Ηλεκτρικό γενικά, και με τον σταθμό της Ομόνοιας ειδικά;

Δεν νομίζω έστω και ένας Έλληνας να είναι υπερήφανος για εικόνες σαν και αυτή.

Η Ελλάδα δεν είναι Αμερική

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Τελικά, τους καταλαβαίνω τους δημοσιογράφους που ώρες- ώρες θέλουν να εκραγούν αλλά θυσιάζουν την οργή τους για την είδηση. Πριν λίγο σε ένα ταξί με το ζόρι κρατήθηκα να μην εκραγώ, αλλά τελικά άξιζε τον κόπο.

Στο Ραδιόφωνο, ο Πρωθυπουργός αγόρευε από το βήμα, αφού περίμενε λίγο ο taxi- driver, μου κάνει την ερώτηση: «εσύ φιλαράκι, είσαι υπέρ της μετανάστευσης;». Ναι του απαντώ, να τους κάνουμε όλους μου λέει; Του απαντώ, άκουσες τον Παπανδρέου; Αυτό κατάλαβες;

Για να μην σας πολυλογώ του εξήγησα ποιοι μπορούν να πάρουν την ιθαγένεια, αρχικά είχε λογικές αντιδράσεις και καχυποψία για το τι θα γίνουν οι υπόλοιποι κτλ. Δεν άντεξε όμως στον πειρασμό και μου το αμόλησε. «Τι σχέση έχουμε εμείς με την Αμερική; Οι Αμερικάνοι οι ιθαγενείς, οι Ινδιάνοι δηλαδή, ζουν στα δάση. Οι Αμερικανοί είναι δύο γενιών άνθρωποι, Ιταλοί, Έλληνες, Μεξικανοί, Ιρλανδοί κτλ. Είδες μέχρι ο Obama έγινε πρόεδρος εκεί. Αυτοί δεν έχουν ιστορία 200 χρόνια υπάρχουν. Εμείς υπάρχουμε 10.000 χρόνια, έχουμε ιστορία βαριά, έτσι θα τους κάνουμε Έλληνες; Θα διαβάσουν δύο πράγματα για να τα πουν στην επιτροπή και θα γίνουν Έλληνες; Δηλαδή, θα τους δώσουμε και δικαίωμα ψήφου; Το Σύνταγμα δεν λέει ότι όποιος έχει το δικαίωμα του εκλέγειν, έχει και το δικαίωμα του εκλέγεσθαι; Θα έχουμε δηλαδή 5 βουλευτές Αφγανούς; Θα έρχεται εδώ μία Πακιστανή θα γεννάει και θα την κάνουμε και Ελληνίδα;»

Σε μία τελευταία προσπάθεια, όπου το ομολογώ δολίως, προσπάθησα να τον παγιδεύσω θυμίζοντας του την κλασική ρητορική των Ελληναράδων, καλά μωρέ αφού έχουμε και Μουσουλμάνους βουλευτές, ε εκεί έμεινα, τι σκέφτονται όταν θέλουν να υπερασπιστούν την Ελληνικότητα, μα αυτοί είναι Έλληνες μου λέει, βρίσκονται 7000 χρόνια εκεί. Αν ξαναμιλήσουν για μειονότητες θα τους το θυμίσω.

Η συζήτηση έκλεισε με μία ωδή στην Ελληνική φυλή που χάνετε. Πρέπει να σχολιάσω κάτι;

Πορτοκαλί Δημοκρατία

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

«Αν δεν κερδίσω τις εκλογές θα προσφύγω στα δικαστήρια για νοθεία…».

Αγαπητή μου και όμορφη «Πορτοκαλί» Yulia, εάν υπάρχει νοθεία πρέπει να προσφύγεις στο δικαστήριο ανεξαρτήτως αποτελέσματος, όχι μόνο όταν δεν σε ικανοποιεί αυτό. Μετά τον εκλογικό καταποντισμό, λόγω της διαφθοράς και της αναποτελεσματικότητας, του Yushenko, η Πριγκίπισσα της Πορτοκαλί επανάστασης απομυθοποιεί τον εκδημοκρατισμό της Ουκρανίας. Τελικά το μόνο που θα θυμόμαστε από αυτή την «επανάσταση» είναι το πρώτο βραβείο στη Eurovision. Ναι, τότε που ο Yushenko συνάντησε την Παπαρίζου και ο Σιούφας παρουσίαζε την εθνική επιτυχία στη Βουλή.

Ο Αξελός και ο Βούδας

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Σε μία εποχή κρίσης, σε μία εποχή που η κοινωνία λιμνάζει χωρίς προορισμό και αφήγημα, σε μία εποχή που τα στόματα κλείνουν και οι καρδιές σφίγγονται, σε μία εποχή που και οι λογικοί παραλογίζονται, και οι αντοχές δοκιμάζονται, ορισμένοι άνθρωποι θεωρούν ότι μπορούν να εμφανιστούν ως οι «πεφωτισμένοι», θέλουν να μας επιβάλλουν τις απόψεις τους, δεν μας σέβονται, και προβάλουν την ημιμάθεια τους ως γνώση. Ο αυτισμός τους υποτιμά την κοινωνία. Ευχαριστούμε, η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από ηγέτες, που να τους βρει άλλωστε, αλλά δεν έχει ανάγκη και από καθοδηγητές και διαφωτιστές. Χρειάζεται απλά ανθρώπους συνειδητοποιημένους και πολιτικοποιημένους που να κάνουν την πιο δύσκολη επανάσταση όλων των εποχών, να σκάφτονται κριτικά και να λένε τη γνώμη τους.

Την απάντηση στους «πεφωτισμένους» έδωσε πριν από 18 χρόνια ένας στοχαστής που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή, ο Κώστας Αξελός. Όταν αναγορεύτηκε, ο κριτικός αυτός νους, επίτιμος διδάκτωρ του Παντείου Πανεπιστημίου έκλεισε το λόγο του με ένα ανέκδοτο. Ένα ανέκδοτο λίγο δύσκολο, αλλά που πρέπει να μας κάνει να προβληματιστούμε:

«Κάποτε ο Βούδας, που στεκόταν ο ίδιος πέρα από το θεϊκό και το ανθρώπινο, έκανε μία ομιλία στους ανθρώπους που είχαν μαζευτεί γύρω του. Μία ομιλία και όχι διάλεξη, γιατί ευτυχώς εκείνη την εποχή δεν δίνονταν διαλέξεις. Άμα τελείωσε την ομιλία του, ένα ακροατής σηκώθηκε και του είπε: Μας μιλάς αφ’ υψηλού, είσαι ένας ταχυδακτυλουργός των λόγων, είσαι αινιγματικός, σκοτεινός, τυχοδιώκτης και απατεώνας, όλα αυτά που μας λες είναι δυσνόητα, δεν είναι αληθινά, δεν δίνεις απάντηση σε τίποτε, μας κοροϊδεύεις. Και ο Βούδας του απάντησε ήρεμα: ναι, έχεις και εσύ δίκιο παιδί μου, και εσύ είσαι Βούδας. Και ο «πεφωτισμένος λυτρωτής» πρόσθεσε πιο χαμηλόφωνα και με ένα σχεδόν αδιόρατο χαμόγελο: και ο Βούδας είναι μάταιος, όπως και η ζωή και οι αλυσιδωτές αναγεννήσεις- μετενσαρκώσεις ή μετεμψυχώσεις της, που πέρα από κάθε επιθυμία μπορούν να βρουν το οριστικό τους τέλος.»

Ο στοχασμός ενός αληθινά πνευματικού ανθρώπου ας μας δώσει τροφή για σκέψη και κριτική. Ας μας δώσει τη δύναμη να λέμε τη γνώμη μας.

Η Ελληνική Εξωτερική Πολιτική

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Τι να γράψω σήμερα; Τι να γράψω σήμερα; Το ένα μου ξίνιζε, το δεύτερο μου βρωμούσε, το τρίτο το βαριόμουν. Η μόνη σκέψη που έκανα ήταν η εξής απλή, αλλά συνάμα και δεικτική: στην Ελλάδα δεν έχουμε όλοι άποψη για την τιμή της τομάτας, έχουμε όμως για την εξωτερική πολιτική. Κάτι για την εξωτερική πολιτική λοιπόν. Τι όμως;

Ψάχνοντας στο Google με τις λέξεις «Ελληνική εξωτερική πολιτική» έπεσα πάνω στον Καθηγητή μου, στον Παναγιώτη Τσάκωνα, στον πιο συνεπή και ουσιαστικό μελετητή της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής από τη νέα γενιά των επιστημόνων. Αποφάσισα λοιπόν να σας μεταφέρω τη σύνοψη από την τοποθέτηση του για την Ελληνική εξωτερική πολιτική σε ένα στρογγυλό τραπέζι που είχε διοργανώσει πέρυσι το Forum Επικοινωνιακής Πολιτικής.

Ο λόγος λοιπόν στον Παναγιώτη Τσάκωνα…

«στην εισήγησή του ο Αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Ασφάλειας του Πανεπιστημίου Αιγαίου Παναγιώτης Τσάκωνας έδωσε βαρύτητα στις υφιστάμενες εσωτερικές εγγενείς αδυναμίες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής οι οποίες εμποδίζουν το σχεδιασμό και τη χάραξη μίας μακροπρόθεσμης πολιτικής, καθώς και την ενσωμάτωση νέων ζητημάτων σε αυτή. Κατά τον Παναγιώτη Τσάκωνα οι εγγενείς αυτές αδυναμίες εντοπίζονται στον ανορθολογισμό, στη σύγχυση, στην αναποτελεσματικότητα και στο βεβαρυμμένο παρελθόν στη διαχείριση των εθνικών θεμάτων.

Η ως σήμερα ασκηθείσα εξωτερική πολιτική χαρακτηρίζεται από την ισχυρή αντίληψη της «εξωτερικής απειλής», την εσωστρέφεια, την πυροσβεστική, κατασταλτική και περιπτωσιολογική αντιμετώπιση των ζητημάτων που ανακύπτουν στο διεθνή περίγυρο, καθώς και τον προσωποκεντρικό χαρακτήρα της, ήτοι τη στήριξη της σε πολιτικές προσωπικότητες, όπως επίσης και την έλλειψη συντονισμού μεταξύ των εμπλεκομένων υπουργείων και κρατικών φορέων. Επισήμανε επίσης την έλλειψη θεσμικών κειμένων στρατηγικού χαρακτήρα και την έλλειψη ιεράρχησης μεταξύ πρωτευόντων και δευτερευόντων στόχων της εξωτερικής πολιτικής.

Ο Παναγιώτης Τσάκωνας μίλησε για την ανάγκη χρήσης της έννοιας της «στρατηγικής κουλτούρας» στη διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής, καθώς και για την ανάγκη ανάπτυξης ενός αποτελεσματικούς θεσμικού πλαισίου που θα στοχεύει στη λειτουργική σύνθεση των στόχων και στο συντονισμό των δράσεων των επιμέρους φορέων.

Πιο συγκεκριμένα πρότεινε τη σύσταση ενός Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας- υποστηρικτικού του ΚΥΣΕΑ- το οποίο θα υποστηρίζεται από ανθρώπινο δυναμικό με εμπειρία και τεχνογνωσία, και θα έχει ως αποστολή το μακροσκοπικό σχεδιασμό της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, το συντονισμό και τον έλεγχο των σχετικών δράσεων. Υπογράμμισε τέλος, τη σημασία που έχει για μικρές και μεσαίες χώρες, όπως η Ελλάδα, να ενεργούν ως «στρατηγικοί δρώντες» χρησιμοποιώντας την οικονομική διπλωματία και την ευαισθητοποίηση της διεθνούς κοινής γνώμης».

Προσεγγίσεις όπως αυτές θα έπρεπε κανονικά να μας απασχολήσουν και ως κοινωνία, αλλά και ως πολιτεία. Είναι λίγο δύσκολο όμως να ξεβολευτούμε, να αποβάλουμε τα στερεότυπα, και να δούμε πραγματικά τη θέση της Ελλάδας στον κόσμο. Για αρχή, ας εξασφαλίσουμε τη συνέχεια και τη συνέπεια στην εξωτερική μας πολιτική.