Έναν Μύθο θα σας Πω…

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Οι μύθοι και οι θρύλοι μας αρέσουν, ίσως περισσότερο από άλλους λαούς ίσως και όχι, όμως τους έχουμε κάνει βασικά στοιχεία και της εθνικής μας ταυτότητας, αλλά και της πολιτικής μας κουλτούρας. Το ανάδελφο έθνος, η ψωροκώσταινα, οι διεθνείς συνομωσίες, οι κερδοσκόποι, οι Σιωνιστές, ο Σόρος, οι Σαιεντολόγοι, ο Πάπας, οι Μπίλντελμπεργκ, ο Λαμπράκης, ο στρατηγός άνεμος, ο περιούσιος λαός, το 666, οι Βρυξέλλες είναι μόνο μερικά από τα πραγματικά μυθικά μας γεγονότα. Η πολιτική, η κοινωνική, η οικονομική και η πολιτιστική μας ζωή είναι γεμάτες από μύθους και παραμύθια, εμείς είμαστε τα φτωχά πλην τίμια και αδικημένα πριγκιπόπουλα που ο κακός δράκος θέλει να τα επιβουλευτεί.

Τσιμπάμε στους μύθους, πιστεύω ότι θα το έχετε καταλάβει όλοι αυτό, το πρόβλημα όμως είναι ότι το έχουν καταλάβει και οι πολιτικοί μας, αλλά και τα ΜΜΕ. Έτσι φροντίζουν να δημιουργούν παραμύθια φοβικά με κακούς δράκους και Λαιστρυγόνες, οι οποίοι επιβουλεύονται και ορέγονται την Ελλάδα και τον Έλληνα. Βλέπεις στην πολιτική δεν μπορούμε να προσπαθήσουμε απλά και ωραία να περάσουμε ένα μέτρο ή να κάνουμε μία μεταρρύθμιση, πρέπει να το συνδυάσουμε με την «Αποκάλυψη». Αυτό μου θύμισε για πολλοστή φορά με το άρθρο του ο Γιάννης Πρετεντέρης. Κατά καιρούς έχω διαφωνήσει ριζικά μαζί του, αλλά έχω συμφωνήσει και σε πολλά, ε λοιπόν σήμερα αποδέχομαι πλήρως αυτό που γράφει: « Δεν χρειάζεται όμως να επενδύει την επιλογή της με δασύτριχες ανοησίες. Ούτε να εφευρίσκει δράκους για να υποδύεται τον σωτήρα».

Έτσι είναι, γιατί αν δεν είναι έτσι τότε μας λένε όλοι ψέματα. Δεν αρκεί στην Ελλάδα του σήμερα να καταγγέλλουμε προσπάθειες χειραγώγησης της πολιτικής, πρέπει να τις ονοματίζουμε, ο Γιάννης Πρετεντέρης είναι ένας από αυτούς που έχει χρεωθεί κατά καιρούς, δικαιολογημένα ή άδικα, προσπάθεια χειραγώγησης, γιατί δεν βγαίνουν να το πουν; Γιατί πηγαίνουν οι πολιτικοί στις εκπομπές του; Ε, τώρα μας βγάζει τη γλώσσα, αν έχει δίκιο καλώς, αν έχει άδικο απαντήστε του. Βέβαια, ο μύθος της χειραγώγησης από τα εγχώρια μέσα τουλάχιστον, κατέπεσε με το πάνδημο αντίο της πολιτικής στο Χρήστο Λαμπράκη.

Ας είναι λοιπόν το 2010 η χρονιά της αλήθειας. Αυτό το μύθο ήθελα να σας πω, ότι οι μύθοι πλέον τελείωσαν, δεν υπάρχουν σωτήρες, δεν υπάρχουν συνομωσίες, δεν υπάρχουν επιβουλευτές, δεν υπάρχουν περιούσιοι λαοί, ούτε ανάδελφα έθνη, όπως δεν υπάρχει και Ψωροκώσταινα. Υπάρχουν προβλήματα που ζητούν λύση. Αυτό θέλουμε το 2010 λύσεις, όχι μύθους και δικαιολογίες.

Έφυγε Αθόρυβα

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Ήταν άνθρωπος των ρήξεων, δεν έκρυβε τη γνώμη του και συχνά γινόταν απόλυτος και επίμονος, όμως δεν προσπαθούσε στο παρασκήνιο να σε διαβάλλει, αν διαφωνούσε μαζί σου στο έλεγε ξεκάθαρα. Δεν ήταν κωλοτούμπας, ήταν πιο ΠΑΣΟΚ και από το ΠΑΣΟΚ και δεν το έκρυψε ποτέ. Ήθελε πάντα να εκφράζει τη δική του φωνή, αυτή ήταν άλλωστε και η ιδιαίτερη δημοσιογραφική του ταυτότητα, για αυτό και συχνά αποχωρούσε από τα Μέσα που δούλευε. Το ΚΑΡΦΙ ήταν το μεράκι του, εκεί δεν χρειαζόταν να κάνει εκπτώσεις. Ο Νίκος Κακαουνάκης ήταν άνθρωπος με μπέσα, και στη ζωή και στη δημοσιογραφία, φανατικός Ολυμπιακός και Κρητικός. Ήταν ένας δημοσιογράφος παλιάς κοπής, ο οποίος έκανε και εξαιρετικό κοινωνικό ρεπορτάζ. Δεν του άρεσαν τα τηλεοπτικά παραθύρια, αλλά όπως είχε πει και ο ίδιος του έδιναν βήμα για την εφημερίδα του, ακόμη και εκεί ήταν απόλυτα ειλικρινής. Αγαπούσε το μαρκούτσι, το ρεπορτάζ στο δρόμο, την πηγή της είδησης, τον πόνο του κόσμου, ένας κόσμος που πραγματικά τον λάτρεψε, τον ένιωθε σαν τη φωνή του. Δυστυχώς η μοίρα και το ΕΣΥ του επιφύλαξαν μία περιπέτεια από αυτές που δεν δίσταζε να καταγγέλλει δυναμικά. Πολλοί άνθρωποι θα πιουν μία ρακή με την τελευταία σκέψη στον Κακαουνάκη, ακόμη και αν αντιπαθούσαν τη δημοσιογραφία του, ήταν ένας καλός άνθρωπος.

Οι Μελαγχολικές Αλκυονίδες

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Μου αρέσουν οι χειμερινές λιακάδες, μου προκαλούν μία ευδιαθεσία, μου θυμίζουν ότι είμαι στην Ελλάδα στη χώρα του ήλιου και της θάλασσας. Η αλήθεια είναι ότι χρειαζόμασταν αυτές τις ημέρες, είναι σε αντιδιαστολή με το βαρομετρικό χαμηλό στη ζωή μας και στην οικονομική μας κατάσταση, μπορεί η πολιτική ατμόσφαιρα να είναι χειμωνιάτικη, η πραγματική όμως είναι γοητευτική. Σε κάνει να ξεχάσεις τα τέλη κυκλοφορίας, τη φορολογία, τη γρίπη, το ανόητο πανυγηράκι των Χριστουγέννων, σε εξωθούν στη βόλτα, και εκεί αρχίζει η μελαγχολία, ναι γιατί εκεί θα κοιτάξεις την τσέπη σου.

Όμως εμένα αυτές οι Αλκυονίδες με μελαγχολούν και για έναν άλλο λόγο. Μου θυμίζουν την αποτυχία της Συνόδου της Κοπεγχάγης. Ναι, οι εποχές χάνονται, η θερμοκρασία αλλάζει, ο καιρός τρελαίνεται, μπορεί βραχυπρόθεσμα να είναι σημάδια ευεξίας, αλλά μακροπρόθεσμα είναι καμπανάκια αποχαιρετισμού, αποχαιρέτα άνθρωπε το κλίμα που χάνεις… μελαγχολώ και ανησυχώ…

Τα Τιμολόγια της ΔΕΗ

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Η ΔΕΗ έχει μετατραπεί σε μία ρυπογόνα, αναχρονιστική και δυσλειτουργική επιχείρηση. Οι εκάστοτε Πρόεδροι του Δ.Σ. της ΔΕΗ εισηγούνται τις αυξήσεις των τιμολογίων για να μπορέσει να παραμείνει ζωντανή η επιχείρηση. Πέραν του ότι αυτή η λογική είναι εσφαλμένη, μία επιχείρηση δεν καθίσταται βιώσιμη και δεν εκσυγχρονίζεται αυξάνοντας τις τιμές των προϊόντων της, είναι και κοινωνικά άδικη. Δεν αντέχει ο Ελληνικός λαός μία ακόμη Ολυμπιακή.

Και ενώ δεν είναι μακρινή η εποχή της ενσωμάτωσης στα τιμολόγια ειδικού πετρελαϊκού φόρου, ο νέος Πρόεδρος και Δ.Σ. της ΔΕΗ, κύριος Αρθούρος Ζερβός, μιλά για νέες αυξήσεις στα τιμολόγια, διαφορετικά η εταιρεία θα κινδυνεύσει να χρεοκοπήσει.

Η λογική της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού είναι να παρέχει ένα δημόσιο αγαθό, όπως είναι το ρεύμα, σε λογικές τιμές. Τη στιγμή που η απελευθέρωση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας παραμένει σχέδιο επί χάρτου, μιλάμε για αυξήσεις στη ΔΕΗ; Μονοπώλιο και κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης μου θυμίζει αυτό, όπως θα λέγαμε στο δίκαιο του ανταγωνισμού.

Ο κύριος Ζερβός είναι ένας επιστήμονας που έχει διακριθεί για το έργο του στον τομέα των ΑΠΕ, μήπως θα έπρεπε να δει ένα τολμηρό και στρατηγικό σχέδιο για τον εκσυγχρονισμό της ΔΕΗ και στροφή κυρίως στον τομέα των ΑΠΕ, αντί να μιλά για αυξήσεις στα τιμολόγια;

Οι δε αιτιάσεις για φθηνότερο ρεύμα στην Ευρωζώνη, μπορούν να πάρουν εύκολη απάντηση, γιατί και οι μισθοί τι είναι; Οι υψηλότεροι;

Η απάντηση στις «σοσιαλιστικές» αυξήσεις είναι ο ανταγωνισμός. Αλήθεια η έξαρση στις εταιρείες σταθερής τηλεφωνίας και Internet δεν έριξε τις τιμές; Ας έχουμε περισσότερες επιλογές και ας αυξήσετε τότε τις τιμές, απλά δεν θα σας προτιμήσουμε…

Ήρθε η Ώρα της Αποκαλύψεως…

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Τελικά καμία προφητεία δεν πέφτει έξω, απλώς εκτίθεται χρονικά και δυσκολεύεται λίγο στα πρόσωπα. Την Αποκάλυψη στην Ελλάδα την είχαμε προσωποποιήσει στον «Εβραίο» Κώστα Σημίτη και στο γιουσουφάκι τη Μαρία Ρεπούση, αλλά και σε εκείνη τη Φιλελεύθερη τη Μαριέττα Γιαννάκου. Έλα όμως, που κάναμε λάθος, αυτές ήταν απλά στιγμές αναθυμιάσεων του ανθελληνικού παγκοσμιοποιμένου καζανιού των σιωνιστών και του ΟΗΕ. Η Αποκάλυψη θα έρθει το 2010, το είδατε την κήρυξε η Δραγώνα, ναι αυτή η ανθελληνίδα, μην σας ξεγελάει το ΥΠΕΣ, αυτή θα σκέφτηκε και το νέο κώδικα Ιθαγένειας με τα δικαιώματα στους μετανάστες. Η κοινωνίας μας γκρεμίζεται συθέμελα, η Ελληνικότητα βάλλεται, το τέλος πλησιάζει, ο μαύρος πάπας ξεπροβάλλει και η Δραγώνα με τον Σοφό, τον συγγραφέα του βιβλίου για τον εθνικισμό σε Ελλάδα και Τουρκία, οδηγούν τους Καβαλάρηδες του Ιωάννη. Τα έσχατα του κόσμου ήρθαν. Που είναι ορέ ένας Κολοκοτρώνης να γεμίσει ο κόσμος από την αρχαιοελληνική, sic ένδυμα των ευγενών της Αλβανίας, φουστανέλα.

ΥΓ. Ο Μαύρος πάπας που ξεπροβάλει είναι ο Obama.

Η Οικονομία της Γνώσης και το Πανεπιστήμιο της Ζωής

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Μπορεί να μοιάζει λίγο θολό, μπορεί τα χρονοδιαγράμματα της Λισσαβόνας να έχουν ξεχειλώσει αρκετά, αλλά η μετάβαση στην οικονομία και την κοινωνία της γνώσης είναι το μεγάλο στοίχημα της ανθρωπότητας. Ένα στοίχημα που για μία χώρα όπως η Ελλάδα, με την περιορισμένη βιομηχανική παραγωγή, μοιάζει μονόδρομος. Αν θέλουμε να μιλήσουμε στην Ελλάδα με πραγματικούς όρους για ένα νέο αναπτυξιακό μοντέλο, αυτό θα γίνει μόνο στη βάση της οικονομίας της γνώσης και της ποιότητας. Καινοτομία, terra incognita για την Ελλάδα, αλλά θεμελιακό συστατικό ανάπτυξης για όλους τους διεθνείς οργανισμούς.

Για να είμαστε ρεαλιστές θα πρέπει να πούμε ότι η Ελλάδα δεν μπορεί εν μία νυκτί να μετατραπεί σε πρότυπο καινοτομικό εργαστήρι, ούτε και σε μία ολοκληρωμένη οικονομία γνώσης, άλλωστε αυτό απαιτεί μία εκ βάθρων και ουσιαστική, όχι ασυλολαγνική, μεταρρύθμιση στο χώρο της εκπαίδευσης. Ενός εκπαιδευτικού συστήματος με ποσοτικά και ποιοτικά ελλείμματα, το οποίο όμως παράγει αποφοίτους, παράγει επιστήμονες, παράγει πτυχιούχους, παράγει δηλαδή ανθρώπους που ψάχνουν δουλειά, ανθρώπους που δεν βρίσκουν όμως δουλειά.

Ειδικά στον τομέα της πολιτικής επιστήμης, της δημόσιας διοίκησης και των οικονομικών, η Ελλάδα παράγει υπερβολικά πολλούς πτυχιούχους. Μάλιστα, ορισμένα μεταπτυχιακά προγράμματα, στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο, στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, αλλά και στο Καποδιστριακό είναι αρκετά ανταγωνιστικά και δίνουν καλό υλικό στην αγορά εργασίας.

Ναι, αλλά έχουν βγάλει όλα αυτά τα παιδιά το Πανεπιστήμιο της Ζωής; Το Πανεπιστήμιο του Πεζοδρομίου; Θα μου πείτε δεν βρίσκονται αυτά τα πανεπιστήμια στα Rankings. Θα συμφωνήσω, αλλά στην Ελλάδα είσαι ότι δηλώσεις. Οι τίτλοι σπουδών και οι γνώσεις, αντικαθιστούνται από την πολιτική εμπειρία και την κοινωνική προσφορά. Σε ένα πολιτικό κόμμα, μπορεί και να το καταλάβω, αλλά στη Δημόσια Διοίκηση; Τα κύρια προσόντα είναι η γνώση, τα άλλα είναι εξίσου σημαντικά, αλλά δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να αντικαταστήσουν τη γνώση, ας μην ξεχνάμε ότι η εποχή των εμπειρικών γιατρών και των μαμών της γειτονιάς έχει περάσει. Η εποχή των «έμπειρων», αλλά ολιγογράμματων στελεχών της διοίκησης γιατί παραμένει;

Και όχι μόνο παραμένει, αλλά όλα αυτά τα κατάλοιπα της εποχής των δεινοσαύρων και των θυρωρών μας βγάζουν επιδεικτικά τη γλώσσα, έχω βγάλει το Πανεπιστήμιο της Ζωής μας ενημέρωσε ο κύριος Πουσσαίος, Γ.Γ. Τουρισμού. Τι μας λες; Αυτό είναι επιχείρημα; Αλήθεια ποιο είναι το υψηλό τουριστικό πρότυπο της Ίου που πιστώνεται ο κύριος Δήμαρχος; Σε μία εποχή που ο Έλληνας εραστής, ως τουριστικό προϊόν είναι παρελθόν, και τα τουριστικά μοντέλα δίνουν έμφαση στην ποιότητα και στη γνώση, εμείς επιλέγουμε για Γ.Γ. έναν άνθρωπο που μας λέει ότι έχει βγάλει το Πανεπιστήμιο της Ζωής. Είναι η μεγαλύτερη προσβολή σε κάθε Έλληνα φοιτητή, σε κάθε Ελληνική οικογένεια που έχει δώσει το υστέρημα της για να σπουδάσει τα παιδιά της.

Είναι δυνατόν να μην υπήρχε ένας υποψήφιος με πληρέστερο βιογραφικό από τον κύριο Πουσσαίο που να ενδιαφέρθηκε για αυτή τη θέση;

Όταν η επιλογή των ανώτατων στελεχών της Δημόσιας Διοίκησης γίνεται με αυτό τον τρόπο, άλλωστε όπως παραδέχτηκε και ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, δεν υπάρχει ΑΣΕΠ, τότε το ΑΣΕΠ για τους κατώτατους υπαλλήλους μοιάζει περιττό. Αλήθεια, με την ίδια λογική γιατί να υπάρχει σχολή και για αστυφύλακες, αλλά και για αξιωματικούς, οι αξιωματικοί θα μπορούσαν έχουν ως προσόν την εμπειρία.

Καλώς ήρθες Ελλάδα στην οικονομία και την Κοινωνία της Γνώσης.

Ο Θάνατος του Che

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Είναι ένα ερώτημα που με βασανίζει χρόνια. Μπορείς να είσαι ιδεαλιστής στη σημερινή εποχή; Υπάρχει χώρος για τις ιδέες, για το ρομαντισμό που κρύβει μέσα του ο ιδεαλισμός; Οι περισσότεροι απαντούν πως όχι, ο ιδεαλιστής είναι αφελής, είναι αγγελοκρουσμένος, είναι ξεπερασμένος. Αντίθετα, η αποθέωση του συμφέροντος και η λαμογιά είναι οι αρετές στην εποχή που ζούμε.

Ο ιδεαλισμός λένε πέθανε. Αλήθεια, μιας και υπήρξαν αρκετοί ρομαντικοί που διέψευσαν το Russell, και πέθαναν για την ιδεολογία τους, πως πεθαίνει ένας ιδεαλιστής;

Ξάφνου μου ήρθε ένα τραγούδι στα χείλη: «Che θα πεθάνεις ξανά σε ένα πάρτι με φλώρους… στην καρδιά μίας χαμένης γενιάς θα πεθάνεις ξανά…». Αλήθεια πως πέθανε ο Che; Πως πέθανε ο τελευταίος πραγματικός επαναστάτης; Υπάρχουν πολλές περιγραφές, αλλά εμένα μου ήρθε στο μυαλό η εικόνα που μου γέννησε ένα βιβλίο που είχα διαβάσει τελευταία.

«Ένας κάποιος Μάριο Τεράν, από το απόσπασμα που είχε συλλάβει τον Τσε, κοκορεύτηκε αυτός να πάρει την ευθύνη να εκτελέσει τον αιχμάλωτο κομμαντάτε, γιατί κανείς δεν το αποτολμούσε. Πολύ περισσότερο οι estadounense πράκτορες, που πάγια τακτική τους είναι να βάζουν τους ντόπιους να κάνουν τις βρομοδουλειές και αυτοί δίπλα να τους συμβουλεύουν πώς να τις κάνουν. Όταν όμως στάθηκε απέναντι από τον Τσε με έτοιμο το όπλο και είδε τον ήρωα να τον κοιτά γαλήνιος, άρχισαν να τρέμουν τα πόδια του και το χέρι του το ένιωσε βαρίδι, ούτε να πατήσει την σκανδάλη δεν μπορούσε. Άρχισε να φωνάζει πως το φως που έβγαινε από τα μάτια του Τσε τον τύφλωνε και είδε τον κομμαντάτε να μεγαλώνει, να ψηλώνει, να τρυπάει το ταβάνι. Δεν μπορώ να τον σκοτώσω, δεν μπορώ τους έλεγε με λυγμούς. Ο επικεφαλής πράκτορας της CIA, ο σύμβουλος τότε Φέλιξ Ράμος, άρχισε να τον βρίζει, πυροβόλησε ηλίθιε κωλοβολιβιανέ, γαμημένε ινδιάνε, θα τους τρομάξεις όλους. αλλά, ούτε και αυτός που ήταν επικεφαλής τολμούσε να πυροβολήσει και ας είχε έτοιμο πιστόλι πάνω του.

Είχαν λιποψυχήσει όλοι τους οι κανάγιες. Τότε τράβηξαν πιο πίσω τον Τεράν και άρχισαν να τον ποτίζουν και αυτόν και τους άλλους με ουίσκι και να ποτίζονται και οι ίδιοι. Μεθυσμένοι, χεσμένοι, ξέσπασαν και άρχισαν να πυροβολούν κατά των δεμένων και κακοποιημένων συντρόφων του Τσε τα κτήνη και κανείς δεν τολμούσε να πυροβολήσει τον ίδιο τον κομμαντάτε. Τότε ο σύμβουλος, τρέμοντας και αυτός, έκλεισε τα μάτια του Τεράν με ένα πανί και του οδήγησε το όπλο και το χέρι κατά του Τσε και του πίεσε το δάχτυλο στην σκανδάλη ο κανάγιας και έκαναν το ίδιο και όλοι οι άλλοι στους άνδρες του αποσπάσματος, και με αυτό τον θρασύδειλο τρόπο άδειασαν ένας- ένας τα πιστόλια τους πάνω στον Ερνέστο Τσε Γκεβάρα ντε λα Σέρνα. Τελευταίος τον πυροβόλησε, τότε μόνο τόλμησε, όταν ήταν πια νεκρός, αυτός ο κυνηγός κεφαλών Φέλιξ Ράμος…»

Αυτός είναι ο ιδεαλισμός, ακόμη και τσακισμένος ακτινοβολεί, ακτινοβολεί και θαμπώνει τον κόσμο του συμφέροντος και της μίζας, τον κόσμο του στείρου ραγιαδισμού και υπολογισμού. Όσο και να θέλουν δεν μπορούν να σκοτώσουν τις ιδέες, αυτές θα είναι πάντα εκεί και θα τους τυφλώνουν, θα τους προκαλούν, και αυτοί δειλοί, θα προσπαθούν να τις φθείρουν στο παρασκήνιο με τις συκοφαντίες, δεν θα τολμούν να τις αντιπαρατεθούν στο προσκήνιο. Έτσι οι ιδεολόγοι θα υπάρχουν πάντα και θα επιβεβαιώνουν τον Mills που έλεγε ότι η κοινωνική δύναμη ενός ανθρώπου που θέλει να προσφέρει ισοδυναμεί με 99 άλλους που έχουν μόνο συμφέροντα.

ΥΓ. Η περιγραφή είναι από το βιβλίο «Οι Κόκκινοι Φίλοι μου» του Θανάση Σκρουμπέλου από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.

Νεοελληνικά Cult Χριστούγεννα

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Περίεργο πνεύμα αυτό των Χριστουγέννων.

Αντί για την κατάνυξη του αρέσει η Ελληνική δέηση στη χοληστερίνη και το ζάχαρο. Απαιτεί λοιπόν χοές με μελομακάρονα, κουραμπιέδες, μπακλαβάδες και πολλές μπριζόλες. Κανένα πρόβλημα ως εδώ, αλλά το Ρεβεγιόν τι το θέλουμε; Αφού οι περισσότεροι θα φάμε κοκορέτσι και μπριζόλα, η σαμπάνια μας μάρανε;

Περίεργο πνεύμα αυτό των Χριστουγέννων, μα να θέλει πρώτο τραπέζι πίστα στα μπουζούκια και ουίσκι;

Περίεργο πνεύμα αυτό των Χριστουγέννων, μα να απαιτεί να συναντάς ανθρώπους που δεν θέλεις ούτε να τους ακούσεις; Αχ αυτές οι κοινωνικές υποχρεώσεις…

Περίεργο πνεύμα αυτό των Χριστουγέννων, μα να απαιτεί να χορεύουμε μέχρι πρωίας στους λαϊκό- ποπ ρυθμούς;

Περίεργο πνεύμα αυτό των Χριστουγέννων, μα να θέλει να μας κάνει να ξεχάσουμε την οικονομική κρίση;

Περίεργο πνεύμα αυτό των Χριστουγέννων, τι τη θέλει τη χαρά;

Και επειδή οι γιορτές είναι πολλές και τα τραπεζώματα περισσότερα, άσε με λοιπόν και μένα στο μεθοκόπι, αλλά με παραδοσιακές λαϊκές Ελληνικές πενιές και κρασί, όχι με μικροαστική χρυσόσκονη και Ρεβεγιόν αλλά νεοελληνικά.

Panic Room

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Όχι σε μέτρα υπό το κράτος πανικού, είπε ο Πρωθυπουργός από το βήμα της Βουλής. Έχει δίκιο, ο πανικός είναι ο χειρότερος σύμβουλος της διακυβέρνησης. Αρκεί όμως να τον ξορκίσουμε; Στις μέρες μας η μεγαλύτερη αρετή ενός διοικούντος είναι η διαχείριση του πανικού και της αβεβαιότητας. Η Κυβέρνηση θα πρέπει να μάθει να ζει με τον πανικό σε κάθε της βήμα και να μπορέσει να τον υπολογίσει στις αποφάσεις της, μόνο έτσι θα μπορέσει να τον διαχειριστεί.

Ουσιαστικά χρειάζεται ένα Panic Room. Μόνο που σε αυτό δεν θα κλειδωθεί όπως στην ομώνυμη ταινία για να γλιτώσει, αλλά θα είναι ένα κέντρο διαχείρισης των κρίσεων. Ένας συλλογικός αρμός που θα είναι επιφορτισμένος με την πρόβλεψη και τη διαχείριση των κρίσεων. Ουσιαστικά μιλάμε για την πρόταση δημιουργίας μίας ειδικής task force, πρόταση που έχει ακουστεί και από τον Θεόδωρο Πάγκαλο, αλλά και από τον Χάρη Παμπούκη. Πρόταση όμως που είχε ακουστεί, μετ’ επιτάσεως, και από το Βαγγέλη Μειμαράκη στην περίοδο της Κυβέρνησης της Ν.Δ. Όμως, τότε είχε μείνει στα χαρτιά και οι κρίσεις δεν άργησαν να ρίξουν την Κυβέρνηση Καραμανλή. Η Κυβέρνηση θα πρέπει να προχωρήσει άμεσα στη διαχείριση του πανικού, διαφορετικά θα γίνει ένας εχθρός της καθημερινότητας της που δεν θα την αφήσει να λάβει καμία απόφαση. Ο Καιρός περνά και οι κρίσεις έρχονται

Ο Σπρωχτήρης

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Όταν έχει κέφια ο Έλληνας δεν παίζεται. Το χιούμορ του μπορεί να σπάσει κόκαλα. Έτσι λοιπόν, ενώ ακόμη το θυμάμαι και κρατάω την κοιλιά μου από τα γέλια, σας το μεταφέρω. Ο πρωταγωνιστής είναι ταξιτζής. Βαριέμαι αφάνταστα και το έχει καταλάβει, θέλει όμως να μου πιάσει την κουβέντα απεγνωσμένα. Το τολμά. Φιλαράκι μου λέει πως τη βλέπεις την κατάσταση της οικονομίας. Εγώ ολίγον κακόκεφος του απαντώ, οικονομία. Δεν πτοείται με τίποτα, έχει αρχίσει να μου σπάει τα νεύρα. Ρε φίλε μου λέει του αξίζει του Έλληνα λίγο ζοριλίκι, καλά τον κάνει ο Παπακωνσταντίνου. Αμάν λέω, πέσαμε σε μαζόχα ή οπαδό των δημοσιονομικών. Δείχνω ενδιαφέρον για να δω που θα το πάει. Είμαστε κοπρίτες ρε φίλε συνεχίζει. Θέλουμε να καθόμαστε ξάπλα και να μας έρχονται τα φράγκα και να έχουμε και καπάκι μία προίκα αφάγωτη από τον πεθερό μας το μαλάκα.

Εδώ αρχίζει να δίνει ρέστα. Ο πεθερός μου λέει είναι ο χειρότερος της υπόθεσης. Μεγάλος πούστης στη ζωή του έχει καταφέρει να κάνει λεφτά. Και μετά; Γίνεται μαλάκας, τα δίνει στο γαμπρό του στο χαραμοφάη. Τι γαμπρός ρε; Την κόρη σου σπρώχνει, και του φτιάχνεις και από πάνω και μπριζόλα το Σαββατοκύριακο.

Δεν μπορούσα να κρατήσω τα γέλια μου… έτσι γεννήθηκε ο σπρωχτήρης ο αγαπημένος μου ήρωας, ο νεοέλληνας τεμπέλης.

Σκοτεινός Πρίγκιπας ή Τελευταίος Εκδότης;

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Ο Χρήστος Λαμπράκης ήταν ο σκοτεινός πρίγκιπας του πολιτικού συστήματος και της Ελληνικής κοινωνίας. Όλοι μας, πολίτες, αλλά και πολιτικοί, όταν θέλαμε να αναφερθούμε στα συμφέροντα το πρώτο όνομα που λέγαμε ήταν αυτό του Χρήστου Λαμπράκη. Όταν ο Κώστας Καραμανλής από τον Μπαϊρακτάρη μιλούσε για 5-10 νταβατζήδες που κυβερνούν τη χώρα αναφερόταν και στο Χρήστο Λαμπράκη. Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου κατήγγειλε τα συμφέροντα που θέλουν να χειραγωγήσουν το πολιτικό σύστημα εννοούσε το Χρήστο Λαμπράκη. Πότε όμως τον κατήγγειλαν δημοσίως; Αν ο Χρήστος Λαμπράκης έκανε τόσο κακό και είχε τόσο μεγάλη εξουσία γιατί δεν τον ονομάτιζαν;

Εμείς πάλι; Δεν είναι λογικό τα ΜΜΕ να θέλουν να διαμορφώσουν την κοινή γνώμη; Εμείς αφού αντιλαμβανόμαστε ότι θέλουν να στρεβλώσουν την πραγματικότητα και να μας περάσουν τη δική τους γραμμή γιατί διαβάζουμε το ΒΗΜΑ και τα ΝΕΑ; Γιατί παρακολουθούμε το MEGA;

Ο μύθος του Χρήστου Λαμπράκη, ως του πανίσχυρου εκδότη που ανεβοκατεβάζει Κυβερνήσεις, δημιουργήθηκε από τους φίλους του, όπως ήταν οι περισσότεροι πολιτικοί, από τους ανταγωνιστές του, αλλά και από εμάς τους πολίτες, οι οποίοι πάντα θέλουμε να δηλώνουμε χειραγωγούμενοι, για αυτό μας είναι απαραίτητος ένας σκοτεινός πρίγκιπας που μας χειραγωγεί.

Ο Χρήστος Λαμπράκης είχε μία μεγάλη συνεισφορά στο χώρο της ενημέρωσης, αλλά και του πολιτισμού. Ήταν μία ισχυρή προσωπικότητα που άφησε το στίγμα του στην κοινωνική, στην επιχειρηματική και στην πολιτική ζωή της Ελλάδας. Ο θάνατος του θα φέρει αρκετές ανακατατάξεις στο χώρο της ενημέρωσης. Ο τελευταίος παραδοσιακός εκδότης της Κεντροαριστεράς έφυγε από τη ζωή και θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πως θα διαμορφωθεί η γραμμή των μέσων του ΔΟΛ.

Σε μία περίοδο που τα παραδοσιακά ΜΜΕ, και κυρίως οι εφημερίδες περνούν κρίση, έφυγε από τη ζωή ένας παραδοσιακός εκδότης, ίσως ο τελευταίος «εκδότης» της Ελλάδας. Έτσι θα πρέπει να κρίνουμε τον Χρήστο Λαμπράκη, έναν από τους τελευταίους αστούς της χώρας. Έκανε λάθη, άσκησε επιρροή, θέλησε να ελέγξει, αλλά οι μυθικές τους διαστάσεις ήταν δικό μας δημιούργημα.

Άλλωστε, αν ήταν ο σκοτεινός πρίγκιπας της χειραγώγησης, τώρα τι θα κάνουμε χωρίς αυτόν;

Assault on Reason

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Τον περίμεναν, τους είχε ενοχλήσει πολύ η στεντόρεια φωνή του. Το κατηγορώ που είχε εξαπολύσει στο Μπαλί ενάντια των κυβερνήσεων των ανεπτυγμένων χωρών, και κυρίως των ΗΠΑ είχε σοκάρει. Ο αγώνας του Al Gore, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, για το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής δεν μπορεί να δικαιολογήσει το ατόπημα του με τα εσφαλμένα στοιχεία που παρουσίασε στην Κοπεγχάγη. Τους έδωσε την ευκαιρία που ήθελαν για να αμφισβητήσουν την κρισιμότητα του προβλήματος. Όμως, το ηθελημένο ή αθέλητο λάθος του Gore, δεν μπορεί να λειτουργήσει ως άλλοθι για την στάση των χωρών, για την αποτυχία επίτευξης συμφωνίας. Άλλωστε, όπως δήλωσαν οι επιστήμονες δεν χρειάζονται εσφαλμένα στοιχεία για να διαπιστώσει κανείς τον πρόβλημα με τους πάγους στην Αρκτική, απλά λιώνουν. Το Assault on Reason τους είναι προς την ίδια των ανθρωπότητα, προς τον πλανήτη και τα παιδιά τους. Δεν μπορούν να δικαιολογηθούν, παίζουν με το μέλλον μας!!!

Συζήτηση επί του Παραλογισμού

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Ακούσαμε για την οικονομική κρίση, ακούσαμε για την παγκοσμιοποίηση, για την παγκόσμια διακυβέρνηση, για την Κοπεγχάγη, για την κλιματική αλλαγή, για την φτώχια, για την πείνα, για το ΚΚΕ, για τον ΛΑΟΣ, για τον πρόοδο και την συντήρηση, για τα σκάνδαλα και τις εκλογές. Ακούσαμε καλωσορίσματα σε κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους.

Γιατί είπαμε όμως πως συζητούν; Α, για τον Προϋπολογισμό, μα καλά, δεν τους κάνουν οι οικονομικές πτυχές, δεν τους κάνουν οι νομικές πτυχές, δεν τους κάνουν ούτε οι στοχευμένες πολιτικές πτυχές; Γιατί πρέπει να μιλούν όλοι οι βουλευτές αφού δεν έχουν κάτι να πουν; Ως τώρα, από αυτούς που έχω ακούσει, και είναι πολλοί, αλλά δεν θέλω να αδικήσω τους άλλους που δεν άκουσα, οι μόνοι ομιλητές που παρακολούθησα με ενδιαφέρον ήταν ο Υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου και οι Βουλευτές της Ν.Δ. Χρήστος Σταικούρας και Κωστής Χατζηδάκης.

Η συζήτηση για τον Προϋπολογισμό θα μπορούσε να τελειώσει μέσα σε λίγες ώρες, αρκεί να μιλούσαν μόνο όσοι είχαν διαβάσει το σχέδιο και ήξεραν από οικονομικά. Διαφορετικά, ας τους αφήσουμε να δοκιμάζουν το μαζοχισμό μας. δηλαδή, εάν τους βάζαμε να ψηφίσουν ένα νομοσχέδιο για την πορνεία στην Αθήνα, αυτοί θα ανέλυαν τα αίτια κατάρρευσης της ΕΣΣΔ;

Μίλα μου Βρώμικα

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Η πεμπτουσία του blogging βρίσκεται στη δυνατότητα του σχολιασμού. Μέσα από τα σχόλια μπορεί να προκύψει ένας γόνιμος διάλογος και να επέλθει έτσι η περίφημη πολιτικοποίηση. Κανείς αρθρογράφος των social media, εάν φυσικά θέλει να συζητήσει, δεν επιθυμεί ανθρώπους που να συμφωνούν μονολεκτικά μαζί του και να τον αποθεώνουν, ο σκοπός του είναι η αντιπαράθεση απόψεων και ιδεών, τα κείμενα του είναι Foods for Thought, δεν είναι Ευαγγέλια, έτσι και αυτός γίνεται καλύτερος βλέποντας διαφορετικές οπτικές.

Τι καλά που θα ήταν ε;

Στην Ελλάδα;

Το 95% των σχολίων είναι άσχετα με το θέμα. Το 80% είναι υβριστικά. Οι Έλληνες, κυρίως στα «μεγάλα» blogs δεν σχολιάζουν, ελεεινολογούν. Δεν διαβάζουν τα κείμενα, δεν τους νοιάζει άλλωστε η γνώμη του συγγραφέα, αλλά να το βγάλουν από μέσα τους, να τον μπινελικώσουν, να τον ειρωνευτούν. Ανοίγουν προσωπικές βεντέτες με άτομα που εκφράζουν μια διαφορετική γνώμη, αλλά δεν συζητούν μαζί τους, κρύβονται πίσω από την ανωνυμία τους και βρίζουν.

Τελικά, τα blogs δίνουν μία δυνατότητα ψυχανάλυσης και ελέγχου των εκρήξεων. Οι παλικαράδες των σχολίων ξεσπούν εκεί και ίσως κάποιοι άλλοι γλιτώνουν το φασισμό και τον παραλογισμό τους. Αν σε καυλώνει, μίλα μου βρώμικα λοιπόν!!! Μόνο που αυτό δεν είναι ιστολογείν, αλλά μπάχαλο και χαβαλές.

Πως τα καταφέρνουμε πάντα έτσι στην Ελλάδα;

Οι Άνευροι Κλόουν

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Τελικά, έχουν δίκιο ότι ένα τραγούδι μπορεί να σε εμπνεύσει. Όλα ξεκίνησαν από μία καραμπόλα στο Youtube. Ψάχνοντας το τραγούδι «σαν το Μετανάστη» έπεσα πάνω στο «Κόκκινο Τριαντάφυλλο». Το είχαν σηκώσει με ένα πολύ όμορφο video για τον Αλέκο Παναγούλη, θεωρώντας ότι είχε γραφτεί για εκείνον. Δεν έχω προσωπική άποψη, ούτε και έχω διαβάσει κάτι σχετικό, όμως από τους στίχους συμπεραίνω ότι θα μπορούσε να είναι έτσι. Όμως δεν έγραψα αυτό το κείμενο για να σας ενημερώσω για κάτι που δεν γνωρίζω.

Έχει λοιπόν το τραγούδι Κόκκινο Τριαντάφυλλο έναν καταπληκτικό στίχο: «Τώρα οι σημαίες γενήκανε είδη εμπορικά, είναι τα όνειρα αγαθά καταναλωτικά». Ο στίχος αυτός μου έφερε στο μυαλό τα λόγια του Ρουμπασόφ από το Μηδέν και το Άπειρο: «Κάποτε γράφαμε ιστορία, τώρα κάνουμε πολιτική».

Ε λοιπόν, η Ελληνική κοινωνία, κάποτε έκανε όνειρα, σήμερα φοβάται. Είναι μία κοινωνία που έχει κλειστεί στον εαυτό της. Δεν αντέχει τον καθαρό αέρα, δεν νιώθει άνετα. Την έχουν φοβίσει, της έχουν δώσει ισχυρές ενδοφλέβιες δόσεις από το αψέντι του θολού πατριωτισμού και του φασιστικού προοδευτισμού.

Και αυτή η κοινωνία τι παράγει; Αγέλαστους κλόουν οι οποίοι δεν κάνουν όνειρα, δεν «σπάνε αυγά», δεν παθιάζονται, δεν ζητούν να αλλάξουν τη ζωή τους, κάθονται στον καναπέ με το σημαιάκι το πλαστικό, μοιρολατρούν και περιμένουν το θεό, την Κυβέρνηση, το συνδικαλιστή, το σούπερμαν, δεν ξέρω και εγώ ποιόν. Δεν έχουν χρήματα, αλλά ψωνίζουν χαβιάρι και σαμπάνια, είναι οι ιδανικές άνευρες καταναλωτικές σκιές. Είναι οι ανορθολογικοί ψηφοφόροι που βολεύονται και με το μονόφθαλμό. Ονειρεύονται μία θέση στο Δημόσιο και μία ωραία εθελούσια. Συχνάζουν στα πολιτικά γραφεία με τις κατεβασμένες τους σημαίες.

Μιλούν για την απελευθέρωση των μαλακών ναρκωτικών όταν η κοινωνία συνολικά είναι οπιούχα. Ψάχνουν το άσυλο, ενώ μισούν την ελεύθερη σκέψη.

Μην παραπονιόμαστε για τους πολιτικούς που έχουμε, είναι ακριβώς αυτοί που μας αξίζουν, άλλωστε εμείς τους εκλέγουμε.

Ας ελπίσουμε ο Άγιος Βασίλης, γιατί οι Άγιοι είναι τα θεμέλια της πολιτικής μας κουλτούρας, να μας φέρει ένα νέο αφήγημα φέτος και ένα αναπτυξιακό μοντέλο.

Ελπίζω πολλοί από εσάς να μην ανήκετε σε αυτή την κατηγορία. Η Ελλάδα δεν πρέπει να είναι μία χώρα με πλαστικά σημαιάκια και καταναλωτικά αγαθά. Η απόδειξη του αντιθέτου είναι η μεγαλύτερη αίσθηση πατριωτισμού. Ας ψηλαφίσουμε λίγο τις ιδέες του Διαφωτισμού…

Η Χώρα της Βλαχομπούκλας

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Έχω μπει πολλές φορές στον πειρασμό να απαντήσω στην ερώτηση τι είναι η Ελλάδα. Το αποφεύγω, όσο και να με πληγώνει, είναι η πατρίδα μου, δεν θέλω να απαντήσω εν θερμώ γιατί θα είμαι πολύ σκληρός μαζί της. Όμως σήμερα, μέσα στο λεωφορείο της γραμμής, είδα ένα πρόσωπο που μου θύμισε την Ελλάδα.

Μαλλί ξανθό, ασπρισμένο με οξυζενέ για την ακρίβεια, χείλη με μισό κιλό λιπ γκλός, το οποίο έμενε στο καλαμάκι του χυμού, νύχια ψεύτικα μακριά, μάλιστα γαμψά, χρώματος ροζ, μπότα άσπρη μέχρι το γόνατο με τακούνι 15 πόντους, κρίκους μεγάλους χρυσούς, γυαλιά ηλίου που μοιάζουν με μάσκα οξυγονοκολλητή, τσιχλόφουσκα να μασά ενοχλητική.

Μπορεί να χάλασες την αισθητική μου, αλλά όχι το κοινωνικό μου συναίσθημα. Όταν όμως άνοιξες το παράθυρο και πέταξες στο δρόμο το κουτάκι από το χυμό με έκανες έξαλλο. Περισσότερο έξαλλος όμως έγινα γιατί δεν αντέδρασε κανείς. Αυτή είναι η Ελλάδα, η χώρα της ξανθιάς βλαχομπούκλας που έχει κάψει και τα τελευταία υπολείμματα κοινωνικής ευαισθησίας. Μία χώρα αναίσθητων μικροαστών που θέλουν μαύρη μπαγκέτα με σολομό και μπρικ.

Το Αυτονόητο στην Ελλάδα

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Αυτονόητο; Κοινός νους; Ορθολογισμός; Πως είπατε; Μπορείς να κάνεις πολιτική στην Ελλάδα επενδύοντας στο αυτονόητο; Μπορείς να επικαλεστείς τον κοινό νου; Λίγο δύσκολο.

Πριν σπεύσουμε να καυτηριάσουμε τον Έλληνα, που έχει βέβαια τεράστιες ευθύνες για τον δικό του κόσμο, θα πρέπει πρώτα να στηλιτεύσουμε τους πολιτικούς. Είναι αυτοί που δημιουργούν το υπερβατικό, αυτοί που πλειοδοτούν στην ελπίδα, αυτοί που επικαλούνται τον κομματικό παραλογισμό και ξαφνικά φτάνουν στην εξουσία. Εκεί, συναντούν κάτι γνωστό- άγνωστό, το αυτονόητο.

Πως μπορείς να πείσεις ένα λαό που έχει εθιστεί στο παράλογο και στο υπερβατικό να εφαρμόσει το αυτονόητο; Αυτή την απάντηση θα καλεστεί να δώσει ο Γιώργος Παπανδρέου. Ο Πρωθυπουργός χθες έκανε τις αυτονόητες εξαγγελίες, όμως η αξιοπιστία του, και πάνω από όλα το όραμα του, θα δοκιμαστούν στη χώρα του υπαρκτού σουρεαλισμού. Στην χώρα που για πάνω από πέντε χρόνια βρέθηκε σε ένα νεφελώδες σύννεφο διάλυσης και αποσύνθεσης, βρέθηκε στην ακυβερνησία.

Ο Γιώργος Παπανδρέου καλείται να γυρίσει το χρόνο πίσω, να κάνει ένα υπερβατικό άλμα προς το αυτονόητο, και να πιάσει το μίτο από εκεί που τον άφησε ο Κώστας Σημίτης. Δείχνει να το πιστεύει, είναι άλλωστε και η τελευταία ευκαιρία της χώρας μας. Θα πρέπει να συμπαρασταθούμε όλοι, όμως το αυτονόητο μας προκαλεί αλλεργία.

Στο αυτονόητο κάλεσμα, οι αλχημιστές του παράλογου, η Ν.Δ. δηλαδή, απαντά με; Με εισηγήσεις όπως αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο δημόσιος υπάλληλος των 2.000 ευρώ δεν είναι κοσμάκης, είπε ο βουλευτής.

Οι Δημοσκοποί

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό για έναν δημοσκόπο είναι η αξιοπιστία του. Η επαληθευσιμότητα των προβλέψεων του είναι ένας εξόχως σημαντικός παράγοντας, αλλά η αξιοπιστία του είναι πιο κρίσιμη. Το στατιστικό λάθος ή ο λανθασμένος αλγόριθμος δικαιολογούνται, τα μαγειρεμένα στατιστικά και το πειραγμένο ολοκλήρωμα όμως δεν συγχωρούνται. Αυτό αφορά τον ίδιο το δημοσκόπο, τη δική του λογική και πρακτική. Άλλωστε, ο ίδιος επιλέγει εάν θα λειτουργήσει με μία παρακαταθήκη αξιοπιστίας ή ως ένα φερέφωνο «απόψεων».

Η αξιοπιστία του όμως συνδέεται με την αυτονομία του, το να αναλάβει κατά παραγγελία μία δημοσκόπηση, δεν σημαίνει παράλληλα και να τη χαλκεύσει. Εάν θέλεις να δηλώνεις επιστήμονας και επαγγελματίας, και θέλεις οι έρευνες σου να αποτελέσουν κομμάτι των κοινωνικών στατιστικών, που κάποια στιγμή θα αναπτυχθούν και στην Ελλάδα, θα πρέπει να εξασφαλίσεις την αυτονομία σου.

Βέβαια, η αυτονομία των δημοσκοπικών εταιρειών δοκιμάζεται κάθε μέρα και από τους εργοδότες τους, από αυτούς που τους παραγγέλνουν τις δημοσκοπήσεις. Σε μία χώρα που ακούμε συνεχώς για κρυφές δημοσκοπήσεις που διαρρέουν επιλεκτικά και φημολογικά, σε μία χώρα που blogs δημοσιεύουν δικές τους δημοσκοπήσεις με δική τους μεθοδολογία, σε μία χώρα που η δημοσιοποίηση των δημοσκοπήσεων ακολουθεί τα νούμερα των κυβερνήσεων, η μη προβολή του βαρομέτρου της Public Issue από την Καθημερινή της Κυριακής, από την εφημερίδα που διαβάζω και θεωρώ ως την πλέον αντικειμενική, είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι.

Πρέπει να δούμε ξανά τη σχέση δημοσκοπικών εταιρειών και ΜΜΕ, τη σχέση δημοσκοπικών εταιρειών και πολιτικών κομμάτων. Αλλά κυρίως πρέπει να δουν οι ίδιοι οι δημοσκόποι τους δημοσκοπούς τους. Μόνο τότε θα μπορέσουν να βρουν πάλι οι μετρήσεις τη χαμένη αξιοπιστία τους. Με το να διορθώνεις ή να αποκρύπτεις στοιχεία και μετρήσεις δεν διαμορφώνεις την κοινή γνώμη την αγνοείς. Και αυτό το μάθημα πρέπει κάποια στιγμή να το πάρουν και τα παραδοσιακά ΜΜΕ.

Ποια Συμφωνία;

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Το φάντασμα του Kyoto δεν λέει να φύγει πάνω από τον Δανέζικο ουρανό.

Σκεφτείτε τους κατοίκους των νησιών Κιριμπάτι και Τουβαλού. Αυτοί νιώθουν τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, τις βλέπουν. Παρακολουθούν τη στάθμη της θάλασσας να ανεβαίνει επικίνδυνα, και αυτοί δεν μπορούν να κάνουν κάτι για να προασπίσουν την εδαφική τους ακεραιότητα. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να παρακαλούν τις άλλες χώρες να δράσουν, πριν δουν και αυτές άμεσα τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.

Είδα χθες κατοίκους των μικρών αυτών νησιών που είχαν μαζευτεί στην Κοπεγχάγη για να πιέσουν για τη συμφωνία, να φωνάζουν φιλόδοξη και δεσμευτική συμφωνία.

Αυτόματα, το μυαλό μου έκανε ένα μικρό ταξίδι πίσω στις 17 του Νοέμβρη. Όχι, δεν πήγε στο Πολυτεχνείο, πήγε στην επίσκεψη του Προέδρου Obama στην Κίνα. Στις δηλώσεις που έκαναν με τον Πρόεδρο της Κίνας Xu Jintao, μετά το πέρας της συνάντησης, αναφερόμενοι στη Διάσκεψη για την κλιματική αλλαγή συμφώνησαν για την ανάγκη μίας ρεαλιστικής και άμεσα υλοποιήσιμης συμφωνίας.

Δεν μιλούσαν για μία άλλη Διάσκεψη, για αυτή της Κοπεγχάγης μιλούσαν, δεν μιλούσαν για μία άλλη συμφωνία για την αναμενόμενη μιλούσαν. Δύο οπτικές, δύο λογικές, δύο συμφωνίες. Ρεαλιστική vs. Φιλόδοξη, Δεσμευτική vs. Υλοποιήσιμη. Και όλα αυτά ενώ οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι πρέπει να γυρίσουμε στα επίπεδα ρύπων της προ-βιομηχανικής εποχής.

Το δίλημμα μινιμαλισμός ή μαξιμαλισμός είναι παρόν. Οι επιπτώσεις του στην αποτελεσματικότητα ενός καθεστώτος είναι ορατές. Το καθεστώς αναζητείται, οι συμμαχίες όμως σχηματίζονται. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι η κλιματική αλλαγή δεν ανατρέπεται πλέον με απλά και ρεαλιστικά βήματα. Αυτό είναι το πλαίσιο μέσα από το οποίο περιμένουμε τη συμφωνία, η οποία ως συμφωνία, θα είναι προϊόν διαπραγματεύσεων και επομένως εκπτώσεων και συμβιβασμών.

Δυστυχώς Πτωχεύουμε

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Ήταν 10 Δεκεμβρίου του 1893. Ο Χαρίλαος Τρικούπης από το βήμα της Βουλής των Ελλήνων παραδέχεται: «δυστυχώς επτωχεύσαμεν». Είναι η πιο διαχρονική φράση που έχει ειπωθεί στην Ελληνική πολιτική ζωή. Από εκείνη τη χρονιά και μετά η χώρα έχει μπει σε μία πτώχευση διαρκείας. Είναι ελάχιστες οι στιγμές των εξαιρέσεων, που όμως δεν ανάστρεψαν το δομικό πρόβλημα της πτώχευσης της Ελλάδας. Δεν παράγουμε πλούτο, δεν έχουμε αναπτυξιακό πρότυπο. Αυτό είναι το πρόβλημα, και 116 χρόνια μετά δεν έχει αλλάξει. Δυστυχώς, πτωχεύουμε σε ενεστώτα διαρκείας!!!

Η Ασυνέχεια των Σκουπιδιών

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Στην Ελλάδα είναι πολύ σύνηθες να ακούς, είτε από κοινωνικές ομάδες, είτε από συνδικάτα, είτε ακόμη και από παρέες, ότι αυτοί είναι η ομάδα που πλήττεται περισσότερο. Τελικά, αυτός που πλήττεται περισσότερο σε αυτή τη χώρα είναι ο φορολογούμενος πολίτης. Μάλιστα, ο φορολογούμενος πολίτης που πληρώνει τους φόρους, τους λογαριασμούς στις ΔΕΚΟ και τα δημοτικά τέλη. Δεν τα πληρώνει όμως γιατί κάνει το καθήκον του προς το έθνος, αλλά για να έχει και την αντίστοιχη παροχή υπηρεσιών και δημοσιών αγαθών.

Έχει πληρώσει τη μηνιαία κάρτα του στα ΜΜΜ, αλλά γίνονται απεργίες και αναγκάζεται να επιλέξει άλλο μέσο. Πληρώνει τη ΔΕΗ, αλλά κάνουν διακοπές ή απεργίες και δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά του. Πληρώνει για την ΕΡΤ, αλλά βλέπει ένα απίστευτο γλέντι, λαϊκό ή ποπ. Τέλος, πληρώνει τα τέλη καθαριότητας, αλλά βλέπει συχνά- πυκνά τα σκουπίδια στους δρόμους!!!

Ο μόνος που δεν φταίει είναι ο φορολογούμενος, αλλά είναι αυτός που πληρώνει τις απεργίες στον τομέα της καθαριότητας. Αναγκάζεται να κρατήσει στο σπίτι του τα σκουπίδια για μέρες, βλέπει τα ανακυκλώσιμα να γίνονται ένα με τα οργανικά απορρίμματα, βλέπει και μυρίζει τα βουνά στους δρόμους, έχει μία πανδημία σε εξέλιξη και…

Να κατανοήσω την αισθητική μου, άλλωστε αυτή την προσβάλλουν πολλοί και περισσότερο, δεν κατανοώ όμως την υγιεινή μου η οποία απειλείται από τις αδιέξοδες διαπραγματεύσεις στον τομέα της καθαριότητας.

Οι συμβασιούχοι της καθαριότητας είναι η πλέον χειροπιαστή απόδειξη της ασυνέχειας του Ελληνικού κράτους και της κοινωνικής αναισθησίας της δημοτικής αρχής. Τους πήραν με συμβάσεις για να τους κάνουν τη δουλειά, τους κατέστησαν ομήρους, και μαζί με αυτούς όλους εμάς, και τώρα τους αφήνουν να διαμαρτύρονται στην επόμενη Κυβέρνηση, στην εκάστοτε Κυβέρνηση.

Ψηφοδούλι- Ψηφοφάι, παραφράζοντας την γνωστή ρήση, δεν μπορεί να υπάρχει στον τομέα της καθαριότητας!!!

ΥΓ. Πολλούς πείραξαν τα επεισόδια στους δρόμους της Αθήνας και η αποπνικτική ατμόσφαιρα από τα δακρυγόνα και τις μολότοφ, και πολύ σωστά, νομίζω όμως ότι θα πρέπει να μας απασχολήσουν εξίσου τα βουνά από τα σκουπίδια και οι οσμές…