Το Πανεπιστήμιο μου Μέσα…

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Είναι πραγματικά εξοργιστικό αυτό που αρχίζει να διαφαίνεται στον ορίζοντα αμέσως μετά την έναρξη της πρωτοβουλίας του Υπουργείου Παιδείας για την μεταρρύθμιση των Πανεπιστημίων. Η Σύνοδος των Πρυτάνεων εκφράζει επιφυλάξεις και μοιάζει να είναι αρνητική, τα συνδικαλιστικά όργανα των καθηγητών έχουν αφαιρέσει τη λέξη μεταρρύθμιση από το λεξιλόγιο τους εδώ και χρόνια και την έχουν αντικαταστάσει με αυτή της άρνησης. Οι σύλλογοι φοιτητών ετοιμάζουν τις ντουντούκες και τα λουκέτα.

Τα κόμματα, και δη αυτά της Αριστεράς, να μην τα σχολιάσω καλύτερα…

Ποιοι λείπουν από αυτό τον χορό;

Οι φοιτητές που βλέπουν τα πτυχία τους να μην έχουν καμία απόλυτος αξία και κανένα ουσιαστικό αντίκρισμα στην αγορά εργασίας. Οι καθηγητές που δεν έχουν ούτε τις στοιχειώδεις δυνατότητες για την παραγωγή έρευνας. Και τέλος οι οικογένειες που σπουδάζουν τα παιδιά τους για να επιστρέψουν ξανά στο σπίτι και να τα συντηρήσουν μέχρι να βρουν κάποια δουλειά που δεν έχει καμία σχέση με αυτό που σπούδασαν και ονειρεύτηκαν να κάνουν.

Νομίζω, δεν υπάρχει λογικός άνθρωπος που να είναι ικανοποιημένος από την κατάσταση στην ανώτατη εκπαίδευση. Οι κορώνες και οι υποσχέσεις για την οικονομία και την κοινωνία της γνώσης μας μάραναν, τη στιγμή που βρισκόμαστε στη λίθινη εκπαιδευτική και ερευνητική εποχή ακόμη.

Αναζητούμε την ανάπτυξη στα πέρατα της γης, λες και θα αλλάξουν το οικονομικό πρότυπο της χώρας μας 2-3 μεγάλες επενδύσεις ή θα μπορέσει να απασχοληθεί το σύνολο του πληθυσμού που βρίσκεται στην παραγωγική ηλικία με τις ΑΠΕ.

Η Ελλάδα δεν έχει ούτε τις οικονομικές δυνατότητες, ούτε το ερευνητικό υπόβαθρό, ούτε και την τεχνολογική αρτιότητα για να ακολουθήσει τον δρόμο ανάπτυξης που ταιριάζει σε μία μεσαία χώρα χωρίς σπουδαίες οικονομικές δυνατότητες. Αυτός ο δρόμος περνά μέσα από αυτό που λέγεται R+D (Research and Development), έρευνα και ανάπτυξη Ελληνιστί.

Πως όμως θα ακολουθήσουμε τον δρόμο αυτό όταν ουσιαστικά δεν παράγεται έρευνα στα Ελληνικά Πανεπιστήμια, και όταν αυτή που παράγεται είναι κακοπληρωμένη και μη εφαρμόσιμη τις περισσότερες φορές;

Θυμάμαι το πάθος του τότε Υπουργού Οικονομίας και Οικονομικών Γιώργου Αλογοσκούφη για να φέρει στην Ελλάδα το Καινοτομικό Κέντρο της Microsoft. Θα ήταν πιο αποδοτικό να είχε σχεδιαστεί και να είχε υλοποιηθεί μία μεταρρύθμιση που θα βοηθούσε τα Ελληνικά Πανεπιστήμια να κάνουν αυτό για το οποίο προορίζονται, έρευνα για την παραγωγή νέας γνώσης. Αυτή είναι και η μόνη διαδικασία για να αναπτύξουμε την περίφημη καινοτομία.

Πως θα γίνουν όμως όλα αυτά, όταν το κουαρτέτο της οπισθοδρόμησης και της καταστροφολογίας δυναμιτίζει κάθε προσπάθεια, ολοκληρωμένη ή αποσπασματική, σωστή ή όχι, για μεταρρύθμιση των Πανεπιστημίων;

Η γενικότερη λογική των προσπάθειας Διαμαντοπούλου είναι προς την σωστή κατεύθυνση, όπως ήταν προς αυτή και οι προτάσεις της Γιαννάκου που είχε επεξεργαστεί η επιτροπή που συντόνιζε ο κύριος Θάνος Βερέμης, δυστυχώς όμως και πάλι θα βρεθούν στον κάλαθο των αχρήστων καλών προθέσεων που θα ανατραπούν με αγώνες στους δρόμους.

Θα ανατραπούν όχι όμως από την πλειοψηφία των καθηγητών και των φοιτητών, αλλά από τις μειοψηφίες που κρατούν δέσμιο στην μικροπελατειακή και συνδικαλιστική λογική τους το Ελληνικό Πανεπιστήμιο.

Η ακαδημαϊκή κοινότητα θέλει την μεταρρύθμιση, και δεν την θέλει για κανέναν άλλο λόγο εκτός και από τη δική της αναβάθμιση. Έχουν βουλιάξει οι Έλληνες επιστήμονες στο βούρκο της φορμόλης των Πανεπιστημίων. Την μεταρρύθμιση την θέλουν και οι φοιτητές που βλέπουν τα πτυχία τους να μην έχουν αντίκρισμα και την μόρφωση τους να είναι και ημιτελής και άχρηστη…

Κάποια στιγμή αυτές οι πλειοψηφίες θα πρέπει να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους: Για το Πανεπιστήμιο μου Μέσα…