Οι Κολασμένοι Έρωτες

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Η εναρκτήρια σκηνή της ταινίας Modigliani μου έχει μείνει τόσο βαθιά χαραγμένη σε ασυνείδητο και μη που την αισθάνομαι σαν ερωτικό τατουάζ με πρωτόγονη και ξαναχρησιμοποιημένη βελόνα.

Με καίει τόσο έντονα κάθε φορά που νιώθω γοητευμένος, κάθε φορά που νιώθω το σκίρτημα αυτό που κάνει τους σκορπιούς τόσο ευάλωτους στην διαρκή αναζήτηση της λαγνείας.

Λένε πως ο έντονος έως και μανιώδης ερωτισμός μερικών ανθρώπων οφείλεται στο ότι έχουν βαθιά συνδεδεμένη την ερωτική έλξη με τη ζωή. Λένε πως οι υπερβολικά παθιασμένοι άνθρωποι κάνουν τόσο έντονα έρωτα κάθε φορά, λες και είναι η τελευταία τους, γιατί δίνουν τον εαυτό τους χωρίς αύριο. Κάθε φιλί έχει για αυτούς την ιδιαίτερη αξία του τελευταίου ασπασμού…

Το ξέρω πως μοιάζει λίγο ανατριχιαστική αυτή η σκέψη, όμως έχει βάση και έχει βάση γιατί οι έρωτες που πραγματικά μπορούν να σε συγκλονίσουν δεν είναι αυτοί του ανέφελου παραμυθιού. Δεν είναι το πλούσιο και καλοκάγαθο Βασιλόπουλο ο αιώνιος εραστής, δεν είναι η φτωχή Σταχτοπούτα και η καημένη Χιονάτη οι μοιραίες γυναίκες που αγάπησαν τόσο πολύ έναν άντρα και τον οδήγησαν στην καταστροφή.

Αλλά, τι το ξεχωριστό έχει αυτή η σκηνή;

Η Jeanne Hebuterne, η αγαπημένη και συνάμα η έμπνευση του μεγάλου ζωγράφου μας ρωτά: «έχετε ποτέ αγαπήσει τόσο πολύ κάποιον ώστε η ζωή σας να γίνει κόλαση;»

Θα σκεφτείτε, μα τι λέει; ποιος θέλει να γίνει η ζωή του κόλαση;

Και όμως, οι πραγματικοί έρωτες, αυτοί που σταματούν το χρόνο και δραπετεύουν από το χώρο έχουν τη γεύση του καταραμένου στα παθιασμένα φιλιά τους…

Είναι πολλές φορές επεισοδιακοί, ανεκπλήρωτοι, ανεπίδοτοι, ημιτελής, τραγικοί, με μεταπτώσεις, αλλά πάντα με ένταση και τις περισσότερες φορές χωρίς αίσιο τέλος…

Τι καταραμένοι θα ήταν άλλωστε…

Για σκεφτείτε τον Gainsbourg, αγάπησε τόσο βαθιά την BB που για χάρη της έγραψε το πρώτο του ερωτικό τραγούδι, το Je t’ Aime, την ερωτική του εξομολόγηση προς αυτή, ένα τραγούδι που δεν το ερμήνευσε ποτέ η ίδια γιατί τον εγκατέλειψε. Πως θα ένιωσε ο άντρας αυτός όταν έδωσε το τραγούδι αυτό σε μία άλλη ερμηνεύτρια;

Ο Modigliani, είχε πει στη Jeanne από την πρώτη στιγμή πως θα ζωγραφίσει τα μάτια της μόνο όταν δει την ψυχή της. Το έκανε τελικά, μόνο που το έκανε με τον τελευταίο πίνακα της ζωής του… πήρε την ψυχή της μαζί του και τελικά αυτή τον ακολούθησε αυτοκτονώντας μαζί με το αγέννητο παιδί της… Η ζωή της με τον Amedeo ήταν μία κόλαση στερήσεων, κακοπέρασης και εντάσεων… τον ακολούθησε όμως για να είναι μαζί και στον θάνατο…

Αυτός ο έρωτας δεν νίκησε το χρόνο; Δεν δραπέτευσε από το χώρο;

Αυτοί είναι οι έρωτες που μένουν, οι κολασμένοι… οι έρωτες που σε χαράζουν για μία ζωή. Ο άνθρωπος που μπορεί να μην ζήσεις δίπλα του, αλλά θα τον βλέπεις κάθε φορά που θα κάνεις έρωτα με άλλον…

Απόλυτη εμμονή ή απλά έρωτας…

Ίσως δω και εγώ μία τέτοια γυναίκα στο ποτήρι βαθύ κόκκινο κρασί που τελειώνει…