Ο Αδελφός τον Αδελφό

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Η σημερινή απεργία των δημοσιογράφων είχε και τα θετικά της… πέρα από την απουσία της «ενημέρωσης» είχαμε τη δυνατότητα να παρακολουθήσουμε και ορισμένα ενδιαφέροντα προγράμματα, κυρίως από την συχνότητα της ΝΕΤ. Mickey show το πρωί, Μίκη show και το απόγευμα.

Ομολογώ ότι η εκπομπή αφιέρωμα του Παπαδόπουλου στον Μίκη Θεοδωράκη ήταν από τις καλύτερες του. Χωρίς βέβαια να καταστεί ικανή να δικαιολογήσει τις υπέρογκες, αν και μειωμένες, αποδοχές του.

Θα μπορούσα να σταθώ σε αρκετά σημεία αυτού του ουσιαστικού και ποιοτικού αφιερώματος, στις μοναδικές μουσικές, στις ωραίες ιστορίες, στο θετικό πνεύμα και στη δόση αισιοδοξίας. Θα προτιμήσω όμως να κάνω μία και μικρή αναφορά. Μία αναφορά σε ένα άγνωστο γεγονός που ανέφερε ένας από τους καλεσμένους, ο Μίμης Ανδρουλάκης.

Τη βραδιά που πέθανε η μητέρα του Μάνου ο Μίκης έτρεξε στο σπίτι του. Οι δύο μεγάλοι δημιουργοί έμειναν μόνοι τους για ώρα, τραγουδούσαν Επονίτικα τραγούδια και έκλαιγαν. Κάποια στιγμή αγκαλιάστηκαν και ο Μάνος είπε στο Μίκη «πέθαναν οι καλύτεροι».

Η αναφορά ήταν στους νεκρούς του Εμφυλίου Πολέμου. Στους Έλληνες που πέθαναν από το χέρι Ελλήνων. Μακάρι, σήμερα να μπορούσαμε να αποβάλλουμε τα μολυσμένα πάθη όταν αναφερόμαστε σε αυτή την τραυματική στιγμή της ιστορίας. Μακάρι να αφήναμε τους ιστορικούς και τους ερευνητές να κάνουν τη δουλειά τους χωρίς να τους απειλούμε με νέους γύρους, χωρίς να ηρωοποιούμε πρωταγωνιστές της εποχής, χωρίς να θεωρούμε τις μάχες ιερές, χωρίς να εκφυλίζουμε τη σημασία του Εμφυλίου…

Μακάρι να μπορούσαμε να τιμήσουμε ουσιαστικά τη μνήμη των νεκρών. Όπως ακριβώς έκαναν οι δύο μεγάλοι μουσικοί, που τη στιγμή εκείνη εκπροσωπούσαν τους δύο κόσμους που συγκρούστηκαν. Αυτοί οι κόσμοι αγκαλιάστηκαν και μέσα από την σημαντική αυτή παραδοχή και με τα δάκρυα να τρέχουν έδειξαν τον μόνο δρόμο, μπροστά, με σεβασμό πάντα στο παρελθόν και τιμή στους νεκρούς και των δύο πλευρών.

«Και ο αδελφός τον αδελφό…»