Τριαντάφυλλος Καρατράντος
Έχουμε συνηθίσει να εστιάζουμε στην τελική φάση και να κάνουμε λόγο για το μήνυμα. Δεν βρίσκεται όμως εκεί η ουσία, η ουσία βρίσκεται στην ερμηνεία του μηνύματος και στην αντίληψη που αλλάζει ή όχι από αυτό.
Έτσι είναι… Το μήνυμα το πήραμε με τον πιο επώδυνο τρόπο, με το θάνατο ενός νέου παιδιού… Είμαστε όμως σίγουροι ότι το πήραμε;
Ο καθένας μας ατομικά και η κοινωνικά μας συνολικά…
Ποιο ήταν το μήνυμα; Ότι το κακό κράτος μας σκοτώνει για αυτό και εμείς θα πρέπει να ασκήσουμε τη δική μας βία για προστασία;
Το μήνυμα ήταν η βία ως απάντηση στη βία;
Αυτό το μήνυμα θα μπορούσε να είναι μόνο ψευδοφιλοσοφικό, μήνυμα αντικείμενο μελέτης σε όσους αρκούνται να διαχωρίζουν τη βία σε λογική και παράλογη…
Δεν είναι όμως αυτό το μήνυμα… Το μήνυμα ήταν ότι πρέπει να θέσουμε ένα τέλος στην άσκοπη, καταχρηστική και αδικαιολόγητη βία… Αντ’ αυτού; Τι κάναμε; Κλείσαμε το μάτι στη βία… στην αντίδραση έναντι της κρατικής βίας…
Σπείραμε ανέμους και θερίζουμε θύελλες… Νέες τρομοκρατικές οργανώσεις χωρίς το πολιτικό και ιδεολογικό υπόβαθρο, επαγγελματίες αντιρρησίες και μπαχαλάκηδες και «οργισμένους» νέους…
Νέα γρανάζια στον κύκλο της βίας…
Όποιος έχει υποστεί τη βία ξέρει πολύ καλά ότι η ανταπόδοση σε αυτή, έστω και διαφορετικής κλίμακας, δεν είναι η λύση… Μία γυναίκα που έχει πέσει θύμα ξυλοδαρμού δεν σκοπεύει να απαντήσει με ξυλοδαρμό…
Η βία φέρνει βία, μπορεί η έκταση και η αιτιολογία της να είναι διαφορετική… το αποτέλεσμα όμως είναι ίδιο… και πονάει…
Μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα χάνεται, αν δεν έχει ήδη χαθεί, το μήνυμα της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου…
Σε λίγα χρόνια, δεν θα έχει μείνει τίποτε άλλο από μία θολοελευθεριακή ημέρα που οι μαθητές θα κάνουν μία πορεία χωρίς να τους ενοχλεί κανείς και οι μπαχαλάκηδες θα κάνουν το κομμάτι τους…
Η βία όμως θα είναι εκεί… και όταν είναι εκεί… σκοτώνει…
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου