Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010

Ας Αφεθούμε


Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Ζήσε την στιγμή, μία από τις πλέον κλασσικές αποστροφές της καθημερινότητάς μας.

Γιατί όμως τη στιγμή; Γιατί όχι τη ζωή;

Η απάντηση σε αυτά τα αλληλεξαρτώμενα ερωτήματα έρχεται με τη μορφή πολλών, αλλά με κοινό παρανομαστή τσιτάτων.

Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος… η ζωή μας κύκλους κάνει… μία στιγμή- δύο ζωές… και αν συνεχίσω είμαι σίγουρος ότι θα επιδοθώ σε μία σειρά από κοτσάνες…

Υπάρχει όμως κάποιο βαθύτερο νόημα σε όλο αυτό; κάποια κρυμμένη ουσία;

Υπάρχει, ζούμε λίγο… οι στιγμές είναι τόσο πολύτιμες γιατί δεν μπορούμε να ζούμε συνεχώς όπως θα θέλαμε…

Δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε, θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος..

Η αλήθεια είναι πως και μένα μου αρέσει αυτό το ερώτημα, πως θα μπορούσε να γίνει αλλιώς με το πνεύμα προβοκάτσιας που με διακατέχει, όμως οφείλω να παραδεχτώ ότι όντως, πολλοί άνθρωποι δεν μπορούν να ζήσουν όπως θα ήθελαν…

Βέβαια, το γενικότερο κλίμα, που κάθε άλλο παρά διεγερτικό είναι, δεν πρέπει να μας ρίχνει… δεν πρέπει να μένουμε στις λίγες στιγμές που αδειάζουμε το μυαλό μας και απολαμβάνουμε τη ζωή… δεν πρέπει αυτές οι στιγμές να είναι η εξαίρεση, πρέπει να γίνουν ο κανόνας και να αποκτήσουν συνέπεια και συνέχεια.

Το ξέρω, είναι δύσκολο, είναι δύσκολο να αφεθείς στις μέρες μας… είναι δύσκολο να νιώσεις στις μέρες μας, είναι δύσκολο να πιστέψεις στις μέρες μας, είναι πιο δύσκολο να απολαύσεις στις μέρες μας…

Αυτές οι μέρες, οι μέρες της αβεβαιότητας… Δεν πρέπει όμως να γίνουν οι μέρες χωρίς αισθήματα και συναισθήματα, ημέρες χωρίς ερεθίσματα και θέλω…

Δεν πρέπει οι άμυνες και οι αγκυλώσεις να στειρώσουν την προσωπική μας ζωή…

Πρέπει να αφεθούμε, πρέπει να διεκδικήσουμε κάθε στιγμή, όχι απλά τη στιγμή

Δεν πρέπει να μας φοβίζει αυτό… δεν πρέπει να μας φοβίζει αν θα πληγωθούμε ή αν θα παρεκτραπούμε…

Άλλωστε τι είναι η ζωή; Μία ανοιχτή πληγή γεμάτη παρεκτροπές… μέχρι να βρούμε αυτή που θα μας βγάλει από το δρόμο της καθημερινότητας, ας απολαύσουμε όλες αυτές τις στραβοτιμονιές της ηδονής και ας μην παραιτούμαστε και κάνουμε εκπτώσεις…

Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

Η Βία δεν έφυγε…


Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Έχουμε συνηθίσει να εστιάζουμε στην τελική φάση και να κάνουμε λόγο για το μήνυμα. Δεν βρίσκεται όμως εκεί η ουσία, η ουσία βρίσκεται στην ερμηνεία του μηνύματος και στην αντίληψη που αλλάζει ή όχι από αυτό.

Έτσι είναι… Το μήνυμα το πήραμε με τον πιο επώδυνο τρόπο, με το θάνατο ενός νέου παιδιού… Είμαστε όμως σίγουροι ότι το πήραμε;

Ο καθένας μας ατομικά και η κοινωνικά μας συνολικά…

Ποιο ήταν το μήνυμα; Ότι το κακό κράτος μας σκοτώνει για αυτό και εμείς θα πρέπει να ασκήσουμε τη δική μας βία για προστασία;

Το μήνυμα ήταν η βία ως απάντηση στη βία;

Αυτό το μήνυμα θα μπορούσε να είναι μόνο ψευδοφιλοσοφικό, μήνυμα αντικείμενο μελέτης σε όσους αρκούνται να διαχωρίζουν τη βία σε λογική και παράλογη…

Δεν είναι όμως αυτό το μήνυμα… Το μήνυμα ήταν ότι πρέπει να θέσουμε ένα τέλος στην άσκοπη, καταχρηστική και αδικαιολόγητη βία… Αντ’ αυτού; Τι κάναμε; Κλείσαμε το μάτι στη βία… στην αντίδραση έναντι της κρατικής βίας…

Σπείραμε ανέμους και θερίζουμε θύελλες… Νέες τρομοκρατικές οργανώσεις χωρίς το πολιτικό και ιδεολογικό υπόβαθρο, επαγγελματίες αντιρρησίες και μπαχαλάκηδες και «οργισμένους» νέους…

Νέα γρανάζια στον κύκλο της βίας…

Όποιος έχει υποστεί τη βία ξέρει πολύ καλά ότι η ανταπόδοση σε αυτή, έστω και διαφορετικής κλίμακας, δεν είναι η λύση… Μία γυναίκα που έχει πέσει θύμα ξυλοδαρμού δεν σκοπεύει να απαντήσει με ξυλοδαρμό…

Η βία φέρνει βία, μπορεί η έκταση και η αιτιολογία της να είναι διαφορετική… το αποτέλεσμα όμως είναι ίδιο… και πονάει…

Μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα χάνεται, αν δεν έχει ήδη χαθεί, το μήνυμα της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου…

Σε λίγα χρόνια, δεν θα έχει μείνει τίποτε άλλο από μία θολοελευθεριακή ημέρα που οι μαθητές θα κάνουν μία πορεία χωρίς να τους ενοχλεί κανείς και οι μπαχαλάκηδες θα κάνουν το κομμάτι τους…

Η βία όμως θα είναι εκεί… και όταν είναι εκεί… σκοτώνει…