Το Άγγιγμα

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Μαμά, το άγγιγμα πονάει;

Ποιος θα περίμενε, πριν από μερικά μόλις χρόνια μάλιστα, πως αντίστοιχες ερωτήσεις δεν θα ήταν σενάριο από ταινία επιστημονικής φαντασίας για την επικράτηση των μηχανών- ανθρωποειδών επί των ανθρώπων, αλλά πραγματικότητα…

Πραγματικότητα, στην εποχή της αποξένωσης και ενός ιδιαίτερου ατομικισμού… ενός ατομικισμού που μοιάζει με κέλυφος προστατευτικό, αλλά επί της ουσίας μας ρουφά την ίδια την αίσθηση της ζωής, αντί να μας προστατεύει, μας πνίγει…

Το άγγιγμα, ψυχής, καρδιάς, εγκεφάλου, σωμάτων, το ανθρώπινο άγγιγμα δηλαδή από την αρχή του κόσμου αποτέλεσε το κυρίαρχο συστατικό των ανθρωπίνων σχέσεων…

Αγγίζω, ζω, απολαμβάνω, πονάω, υπάρχω, πεθαίνω, ερωτεύομαι, θρηνώ, αναζητώ, απογοητεύομαι, ικανοποιούμαι… ΖΩ…ΑγγίΖΩ…

σημάδια ζωής, ενδείξεις τρωτότητας, ανθρωπιά, ζωή… αισθήματα…

Και ξαφνικά αποτραβηχτήκαμε… φοβικοί, άψυχοι, με μία επίφαση ασφάλειας εγκαταλείψαμε το άγγιγμα, όχι μόνο το σωματικό, αλλά το πάσης φύσεως…

Τι ακριβώς κάναμε;

Καθένας μπορεί να δώσει τη δική του ερμηνεία, με τα δικά του εργαλεία, και με το δικό του τρόπο σκέψης…

Αυτό που δεν μπορεί όμως κανείς να προσπεράσει είναι ότι πλέον, όλο και πιο σπάνια, ο ένας άνθρωπος αγγίζει τον άλλον…

Όλο και περισσότερο όμως αγγίζουμε οθόνες αφής…

Το άγγιγμα μπορεί να πονάει, είναι όμως ζωή…