"...Είναι παράξενη και καταστροφική η εικόνα του βομβαρδισμού, όταν τη βλέπεις από ψηλά, φαίνεται μαγευτική και μεγαλειώδης: ο κόκκινος ουρανός τη νύχτα, η λάμψη της φωτιάς, οι αστραπές των όλμων, το πέταγμα των φωτεινών βλημάτων τα οποία μοιάζουν με κομήτες, οι ρουκέτες που πίσω τους αφήνουν ίχνη, οι εκρήξεις με τα χίλια χρώματα, οι φωτιστικές ρουκέτες οι οποίες κρέμονται σε αλεξίπτωτα και σκορπούν ένα ζεστό κίτρινο φως. Γαμώτο, ίσως κάποιος να μπορούσε να απολαύσει την όμορφη θέα αν αυτό που καιγόταν δεν ήταν η πόλη μου, δεν ήταν τα σπίτια μας, και αν μέσα σε αυτά δεν καίγονταν άνθρωποι, δεν ξεψυχούσαν βλέποντας τα χέρια τους και τα πόδια τους κομμένα και πεταμένα στην άλλη γωνία του δωματίου, αν αυτά εκεί κάτω, στο υπόγειο, δεν ήταν τα παιδιά μας, αν δεν έβλεπε το φόβο του παιδιού μου.
Σκέφτομαι, πως αυτός εκεί πάνω, ο στρατηγός, γαμώ τη μάνα του, απολαμβάνει διατάσσοντας όλα αυτά, καθισμένος σε κάποια κουνιστή πολυθρόνα και κατευθύνει τα πυρά.
Σκέφτομαι, σκηνοθετεί, τον κατέστρεψε το επάγγελμα αλλά, όλα τα όνειρα της ζωής του πραγματοποιήθηκαν. Και ο Διάβολος έχει μεγαλειώδη και γοητευτική ομορφιά, και ίσως να με επηρέαζε η εξαίσια γοητεία με το κακό και ακόμη να έβριζα σ'αυτό το πορνογραφικό- αισθησιακό παραλήρημα αν, σ'ευχαριστώ Θεέ, δεν σήκωνα το βλέμμα, επάνω, πιο ψηλά από τις τροχιές των πολύκαννων εκτοξευτών ρουκετών και ολμοπολυβόλων, κατευθείαν επάνω, προς τ' αστέρια, όπου, σε πείσμα όλων, συνέχιζε να υπάρχει το διάστημα. Είδα τη σελήνη- πανσέληνος ήταν- ν'ακτινοβολεί φως και ακριβώς απέναντι της, ψηλά, επάνω από το Χουμ κι ολόκληρο το Σεράγεβο, στάθηκε ένα σύννεφο φερμένο με τον αέρα, κι αυτό, στο σχήμα του Παντοκράτορα, άπλωνε τα χέρια με ανοιχτές παλάμες.
Ακούω ότι ανέβηκε και ο Τία, ανακατεύει το φαγάκι για την κόρη, και η θεία μου ρωτάει αν υπάρχει κανένα τσιγάρο. Τους φωνάζω γρήγορα στο παράθυρο, κρατάω μισάνοιχτη την κουρτίνα.
Κοιτάτε, τα Θεοφάνια!
Αχά, λέει ο Τία και τρέχει κάτω για να μην κρυώσει το φαγάκι..."
Απόσπασμα από το βιβλίο του Αντόνιε Ζάλιτσα "Το Ίχνος του Δράκου", εκδόσεις Παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 2003.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου