Ο "Οικουμενικός" Πρωθυπουργός

Τριαντάφυλλος Καρατράντος

Σε τι να σταθεί κανείς και τι να αφήσει;

Στην πρωτοβουλία του Πρωθυπουργού, να αντικαταστήσει την Κυβέρνηση του από μία Οικουμενική, αφήνοντας ορθάνοιχτο το ενδεχόμενο μάλιστα να μην είναι ο ίδιος επικεφαλής; Αν αυτό δεν είναι ομολογία αποτυχίας, τι είναι;

Το χειρότερο βέβαια είναι ότι δεν σταμάτησε εκεί...αφού είδε ότι δεν μπορούσε να συνεννοηθεί με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, τι πρωτότυπο, αποφάσισε να πάρει πίσω την πρωτοβουλία του και να προχωρήσει σε ανασχηματισμό...

Στη λογική του Αντώνη Σαμαρά, να συμπεριλάβει στους όρους ακόμη και το ζήτημα του "μεταναστευτικού", προφανώς εννοούσε την αλλαγή του νόμου για την Ιθαγένεια, ξέχασε να θέσει ως όρο να κάνει μία επίσκεψη στα laserline ο Παπανδρέου για να βγάλει μαλλιά...

Τα πράγματα είναι απλά, διάθεση και έδαφος πραγματικής συναίνεσης και συγκυβέρνησης δεν υπήρξε ποτέ. Ο Πρωθυπουργός ήθελε να δημιουργηθεί μία Κυβέρνηση η οποία θα στήριζε τις δικές του πολιτικές επιλογές, κυρίως δε την οικονομική- δημοσιονομική, για αυτό άλλωστε ζητούσε και την ψήφιση και εφαρμογή του Μεσοπρόθεσμου, δένοντας έτσι και τη Ν.Δ. στο άρμα της Κυβερνητικής φθοράς, με σκοπό να αναδείξει ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι διαφορετικό η Ν.Δ. και ότι ο ίδιος και το ΠΑΣΟΚ δεν είναι τελικά προδότες και πουλημένοι, και ίσως βαθιά μέσα του πίστευε πως με αυτό τον τρόπο θα μπορούσε, πέρα από την υστεροφημία του, να διασώσει και τα εκλογικά ποσοστά του ΠΑΣΟΚ.

Ο δε Αντώνης Σαμαράς ήθελε ο Πρωθυπουργός να αποχωρήσει, να παραχωρήσει τη διακυβέρνηση, να αποδεχτεί ότι οι ως τώρα επιλογές του ήταν λανθασμένες, και με την αναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου, λες και θα την δεχτεί η Τρόικα, να δώσει την χαριστική βολή στον ΠΑΣΟΚ, οδηγώντας το σε 2 μήνες σε εκλογές.

Μπορεί κανείς να πάρει στα σοβαρά αυτές τις προσπάθειες; Μπορεί κανείς να εμπιστευτεί το πολιτικό σύστημα της χώρας μετά από αυτές τις γραφικότητες; Μπορούμε να κάνουμε μικροπολιτικά εκλογικά και μη παιχνίδια σε live χρόνο, με την υπομονή των εταίρων μας να έχει εξαντληθεί και με τις αγορές να μας υποβαθμίζουν κατά βούληση;

Το γραφικότερο, οι οπαδοί που πανηγυρίζουν για τις μπλόφες του ενός και του άλλου αρχηγού...

ΥΓ. Τελικά, ο μόνος κατάλληλος Πρωθυπουργός για αυτή τη χώρα είναι ο θείος Sigmund....αμφιβάλλω όμως αν θα μας αναλάμβανε και αυτός....