Τριαντάφυλλος Καρατράντος
Ομολογουμένως, η περίοδος των διακοπών, έστω και αν αυτή για ορισμένους είναι απλά θεωρητική άσκηση, συνήθως χαλαρώνει τους ανθρώπους, τους δημιουργεί έστω πρόσκαιρα μία ευδιαθεσία και ροπή κοινωνικοποίησης.
Φέτος όμως τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Αυτή η σιγή, η απροσδιόριστη, το μείγμα αγωνίας, ανησυχίας και οργής, που τόσο χαρακτήρισε όλη την χρονιά παρέμεινε και στην θερινή περίοδο. Σιγή, λυπητερή και ανησυχητική, σαν πένθιμο εμβατήριο, αλλά και μία προσμονή, μπορεί να μην το λένε, αλλά το βλέπεις στα μάτια τους, το θέλουν, περιμένουν πως κάτι θα αλλάξει από τον Σεπτέμβριο, έστω και αν δεν βλέπουν το φως στο τούνελ, θέλουν να το δουν, με μία πίστη που μοιάζει με θρησκευτική, σχεδόν φανατική λατρεία.
Ποτέ δεν ξέρεις, ίσως τελικά αυτή η προσμονή να μετατραπεί σε θετική ενέργεια, σε μία νέα δυναμική, βγαλμένη από την κοινωνία, που θα συμπαρασύρει και την πολιτική σε θετικό πρόσημο, σε έναν ρυθμό ανάπτυξης, που δεν θα είναι απλά οικονομικός, αλλά επί της ουσίας κοινωνικός, πολιτιστικός...μία νέα γέννηση...
Ως τότε όμως, όλα θα μυρίζουν αβεβαιότητα, θα αποπνέουν ατομικισμό και σκεπτικισμό, ελπίζω όμως όχι τυφλή οργή και ισοπεδωτισμό, δεν αντέχουμε άλλο, αν θέλουμε κάποια στιγμή να ξεκινήσουμε θα πρέπει κάπου να σταματήσουμε....
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου