Τριαντάφυλλος Καρατράντος
"Σαν παλιό καλό σινεμα". Είναι μία έκφραση που τη λέμε πολύ συχνά, όμως την ίδια στιγμή οι περισσότερες επιλογές μας σε κινηματογραφικές παραγωγές μόνο παλιό σινεμά δεν μοιάζουν. Hi Tech παραγωγές, ειδικά εφέ, κυριαρχία των υπολογιστών, λιγότεροι κομπάρσοι ολογράμματα και πολύ Avatar. Δεν λέω, και εμένα με γοητεύει η τεχνολογία και τα επιτεύγματα της, όχι τόσο στον κινηματογράφο βέβαια, όπου το τελευταίο που ίσως με απασχολεί είναι τα εφέ, λατρεύω την ερμηνεία, τους ρόλους, τα ευρήματα, τις γκριμάτσες, το τσαλάκωμα των ηθοποιών, το μήνυμα και όχι το μέσο.
Αυτό μου έφερε στο μυαλό το "The Artist", η ωραία ιδέα της βωβής ταινιάς δεν αφέθηκε στην τύχη της, δέθηκε με μία ωραία πλοκή και ένα σενάριο γεμάτο και εξελικτικό. Δεν πρόκειται για ένα εύρημα για το εύρημα, αλλά για μία αφήγηση μίας άλλης εποχής με τα μέσα μίας άλλης εποχής. Σαν ένα παραμύθι που το αποδίδει ένας πραγματικός παραμυθάς, και όχι το dvd.
Δεν αναιρεί τις κατακτήσεις της εποχής μας και την χρησιμότητα της τεχνολογίας, απλώς μας δείχνει πως υπάρχουν και άλλοι τρόποι για να εκφραστείς και να εκφράσεις, έτσι για να μην το ξεχνάμε...
Τραγικότητα των ηρώων, έρωτας, πείσμα, φιλοδοξία, αδυναμία, ζωντάνια, όλα μέσα από γκριμάτσες και μουσική, εκφραστικά, αληθινά, συναισθηματικά....ζωντανά....απλά....The Artist...
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου